Wemeldinge 09-05-2013  

Hemelvaartsdag betekent koers in Wemeldinge. Ik had afgelopen week op internet al gezien dat het dit jaar een heel ander rondje was dan wat we de laatste jaren gewend waren. Grootste winstpunt: we hoefden gelukkig die dijk niet op. Ik zal wel zo’n beetje alleen staan in het enthousiast zijn over het huidige rondje, maar was gewoon mooi rondje van bijna 2 kilometer door het dorp. Steentjes, slechte steentjes, asfalt en eigenlijk ook maar 4 bochten. Mooi toch. Dit wetende had ik wel zin in de ronde van Wemeldinge. In mijn enthousiasme ging ik vroeg in de koers al meteen iets te ver: Johan Pemen was weggesprongen en ik daar naar toe. Maar na eenmaal aangesloten te zijn en na een keer op kop gereden te hebben, zat ik al te puffen en te hijgen. Zeker toen we op een lang stuk kwamen waar de wind vol op de kop stond en je het gevoel had nauwelijks vooruit te komen. Anderhalf rondje later waren we eraan voor de moeite. Een paar rondjes later en met de volgende premiesprint in aantocht weer naar voren gereden en ik won zowaar die sprint. Al had ik het idee dat Tonny Akkermans, die in mijn wiel zat, niet echt moeite deed mij de pas af te snijden. Dank daarvoor. Niet lang daarna reageerde diezelfde Akkermans op een uitval van opnieuw Pemen en Teo Muis. Daarachter even twijfel. De drie waren niet heel ver weg en een ronde of 2 later gingen stuk voor stuk eerst Riny van Zundert, daarna Raphael Gabriels en tot slot Alfons van Geel in de achtervolging om aansluiting te vinden. De eerste 2 slaagden in hun opzet, van Geel niet en die viel terug. Vijf leiders en nog steeds niet heel erg ver weg. De volgende poging kwam van Tony Verschuuren, een poging waar ik wat later op reageerde. Verschuuren staakte zijn poging al snel, ik probeerde het nog gedurende 2-3 ronden. Overigens geen meter meer dichterbij komend. Ik werd ook weer ingelopen, want in mijn eentje tegen die wind, poeh! Toen de voorsprong van de 5 opgelopen was tot 30 seconden kreeg ik nog een keer een vlaag van verstandsverbijstering. Ik zette vol aan, net voor de finishstraat, reed meteen 10 seconden van de achterstand weg, zag de vijf weer voor me rijden en kwam weer op dat windstuk en . . . . . . . . . klaar. Jeetje, wat een misrekening en een domme actie. Ik hield het nog een rondje in mijn eentje uit en mocht toen gelukkig weer in de groep mijn plaats innemen. Ondertussen nog even een stuk Snelle Jelle naar binnen werkend, wist ik al wel dat ik het in de voorlaatste ronde (op het einde van het windstuk) nog een keer zou gaan proberen. Met de laatste ronde in zicht en de vijf definitief weg, had van Geel er blijkbaar net zo over gedacht als ik. Hij was iets eerder met zijn aanval, waarbij ik eerst dacht ploegmaat Wil Buurstee er achteraan ging. Maar toen die bleef zitten ging ik net voor het opdraaien van de finishstraat vol onderdoor en spoedde me naar van Geel. Bij van Geel aangekomen, was bij mij de pijp toch wel echt leeg. Maar met genoeg voorspong op de groep achter ons, was een korte klassering in ieder geval veiliggesteld. En zie daar, even gloorde er hoop op een nog kortere klassering: de vijf voor ons hadden blijkbaar echt volledig stil gestaan. Op het voorlaatste stukje waren ze voor van Geel en mezelf zomaar plotseling aan te raken. Ineens reden ze daar met een meter of 25 voorsprong. Maar toen zij de laatste bocht uitkomende de sprint inzette vervloog de hoop, meesprinten voor het podium ging niet lukken. Alhoewel dat podium een utopie zou zijn geweest, want met Akkermans op de 1e plaats, van Zundert op de 2e en Pemen op de 3e, zaten er veel te rappe vogels voor me. Zelf tevreden 7e geworden na een zeer aanvallende koers. Voor de mannen op het podium waren er niet alleen de bloemen en de kussen, maar voor de winnaar een volle boodschappentas van de plaatselijke Spar en voor de andere  een heerlijke taart. Tsja, dan wil je wel rijden.

Het was dus voor mij een leuk rondje. Het zal wellicht bij deze ene jaargang blijven. Volgend jaar weer de dijk op, al is het alleen maar om de 450 euro die de busonderneming vraagt voor afsluiting van hun busroute te voorkomen en ten goede aan de koers te laten komen.

En of ik nog niet genoeg gefietst had, daarna op de fiets naar huis. Het eerste stuk tot Hoogerheide samen met Wil, het tweede stuk alleen. En met precies 80 kilometer op de teller iets na achten thuis aangekomen. Zal heerlijk slapen worden.

5012311852.JPG

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier