Wemeldinge 02-06-2011

In een zonovergoten Wemeldinge waren het Johan Pemen en Riny van Zundert die de kat de bel aanbonden en er vandoor gingen. Een ronde later maakte zich een negental los met daarbij onder andere Ad Valentijn, Jack de Klerk, John Akkermans, Theo Muis, Tiny van Rijsbergen, Peter Mol en in eerste instantie ook Christ de Baat. Snel werd toen ook duidelijk dat de goede trein vertrokken was. Nadat het peloton nog even had tegengesputterd liep de voorsprong van de leiders op tot ruim 30 seconden. Daar was ik mooi klaar mee. Maar in tijden van nood is er altijd nog ploegmaat Raphael die weer eens ongenadig hard doortrok en in eerste instantie Ruud Havermans met zich mee kreeg. Mijn andere ploegmaat Bert en ik zagen ook de kans om er nog iets van te maken en sloten getweeën aan. Daarna volgden ook Matti de Baat en Alfons van Geel nog en zo ontstond een mooie achtervolgende groep. Een groep die er zowaar in slaagde om ronde na ronde wat van de achterstand af te knabbelen. Omdat vooral Raphael godsgruwelijk hard reed, had ik het niet altijd even gemakkelijk. Zeker niet op die verfoeide lange finishstraat. Maar goed we kwamen steeds dichterbij en we leken de koplopers voor het grijpen te hebben met nog maar een seconde of 10 achterstand. Maar blijkbaar zagen de koplopers het gevaar ook en zij versnelden en zo verloren wij weer terrein en dat leek in de resterende ronden niet meer goed te maken. Maar met nog 2 ronden te rijden, kregen we ze ineens weer in het vizier. In die voorlaatste ronde brak de kopgroep in tweeën. De nieuwe kopgroep van 5 bestond uit van Rijsbergen, Valentijn, Pemen, Mol en Muis. De vijf daarachter zaten daar kort achter en wij zaten op onze beurt kort achter de vijf ‘achterblijvers’. Tijdens het voor de voorlaatste keer passeren van de finishlijn zat plots alles ineens op een zakdoek en leek alles nog mogelijk. De vijf ‘achterblijvers’ werden door ons achterhaald, maar daarna stokte het. Bij het begin van de dijk sloeg de berusting toe en ging de nieuw ontstane achtervolgende groep niet meer voluit om ook nog de eerste vijf te achterhalen. Zij bleven dus weg en in de sprint was Valentijn baas boven (in die volgorde) Mol, Pemen, van Rijsbergen en Muis. De sprint van de achtervolgende groep werd gewonnen door Bert die van kop af de gehele finishstraat voor zijn rekening nam en daarmee zesde werd. Zelf werd ik 12e in een koers die voor mij als een nachtkaars uit leek te gaan maar uiteindelijk toch nog kantelde en het ondanks het afzien toch nog interessant maakte.

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier