Veenendaal 19-08-2011

Vandaag naar Veenendaal gereden voor een afwachtingwedstrijd in het kader van de Dutch Valley Food Classic.  Een afwachtingwedstrijd samen met de junioren nog wel. Eens kijken wat dat zou worden. Wat achteraf in ieder geval wel een prettige gewaarwording was, was dat ik na weken eindelijk weer eens in het zonnetje een wedstrijd kon rijden.

Haast was het woord dat voorafgaande aan de koers het meest bij me opkwam. Haast had de Brandweer die valkbij het parkoers met sirenes en zwaailichten aan blijkbaar naar een klus moest en daarbij pardoes op een auto botste. Haast had Jochem van der Doelen om op tijd in Veenendaal aan te komen. Haast hadden de (semi-)beroepsrenners in de genoemde wedstrijd gezien hun voorsprong op het snelste tijdschema. En haast de organisatie om ons zodoende vijf minuten eerder, dan het geplande half drie, te laten starten. Gevolg daarvan was dat van der Doelen na de eerste ronde alsnog in mocht pikken in het peloton en een duo zelfs 2 ronden later nog.

Ik had in het begin niet zo’n haast en dacht laat eerst die jonge mannen maar een beetje uitrazen. Met de 1e premiesprint in aantocht snel naar voren gereden om daar de 3e premie te pakken op een aankomststrook die Theo Bos een goed uur later beter bleek te liggen dan mij. In de wedstrijd viel op dat de nodige junioren het tempo niet aankonden en er de nodige valpartijen te noteren vielen. Nu was het afgezien van de brede aankomststrook ook technisch niet het gemakkelijkste parkoers. Voorin blijven was dan ook al snel het devies. Zo rond half koers reed een kwartet weg met een mij bekende naam; Edwin Ophof. Alleen van der Doelen slaagde er na een achtervolging van een ronde nog in bij hen aan te sluiten. Achter hen probeerde ik meerdere keren te springen of mee te springen, maar dat liep allemaal op niets uit. Zo ook een poging om net voor het luiden van de bel weg te rijden, maar omkijkend zag ik alles in mijn wiel. Hoewel alles; we waren nog maar met een goede 20 man in het peloton over achter de inmiddels vier overgebleven koplopers. Een prijs moest er dan toch zeker in kunnen zitten. Dat werd echter nog een narrow-escape. Want in die laatste ronde kwamen al die jonkies op de meest onmogelijke plekken onderdoor. Ongelofelijk, hoewel zo gek is dat ook weer niet, want prijs rijden is voor hen immers een aardige zakgeldverdubbelaar. Hoe dan ook, een verbale uiting van frustratie in de trant van k . . . . . – jong, kon ik in ieder geval niet onderdrukken. Adrie Frijters won de sprint van het overgebleven peloton en werd 5e, ik dus 20e.

Bij de koplopers kon van der Doelen zijn 11e overwinning van het seizoen noteren, door nu op een manier te winnen zoals hij juist vorige week verloren had; ternauwernood de junior achterhalen die op de overwinning af leek te steven.

Na, na afloop van onze wedstrijd nog even naar de finish van Bos & co gekeken te hebben, had ik dan eigenlijk wel haast om zo spoedig mogelijk in Breda aan te belanden. Maar dat was buiten de normale vrijdagavondspits gerekend. Van Utrecht tot Gorinchem in een bijna continue file. Iets wat ik zelden meemaak met mijn woonwerksituatie in Breda. En door dat gebrek aan file-ervaring pak je dan natuurlijk ook nog telkens de verkeerde rijbaan, waardoor een touringcar die eerst naast me zat, pas weer voorbij Gorinchem in beeld kwam. Maar met goed 120 kilometer op mijn kilometerteller had die vanaf dan geen schijn van kans meer.

EPSN8749.JPG

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier