Ulicoten 09-09-2012  

Het hele goede weer had veel deelnemers naar Ulicoten gelokt. Een ronde van 3,5 kilometer, veelal buitenaf met op een stuk na ook veelal brede wegen. Zo vlak bij de Belgische grens, een soort Belgische koers. Jurywagen midden in dorp en auto’s die gewoon over het pakoers (in de rijrichting) kunnen rijden. Op het moment dat ik naar de start reed, stonden de meesten al klaar voor de rugnummercontrole. Deze keer leek het me met 80 starters niet zo handig achteraan te starten, dus zodoende via de stoep op de 2e rij opgesteld. Doordat daarna ook de voorrijdwagen nog moest passeren, daar ook nog handig gebruik van gemaakt om zodoende op de eerste startrij terecht te komen. Johan Pemen had over rechts ook een soortgelijk trucje uitgehaald en hij was het die na het startsignaal als eerste wegspoot om gedurende enkele honderden meters vol door te trekken. Ik was gelijk in zijn wiel gesprongen, want ook ik wilde nog vooraan zitten op het moment dat we een smal betonbaantje op moesten draaien. Nadat ik van Pemen had overgenomen kon ik als eerste dat baantje opdraaien en was het eerste doel bereikt. Daarna heb ik me heel de koers goed van voren kunnen handhaven en weer eens op een fatsoenlijke manier mee de koers kunnen maken. Lange tijd zag het er naar uit dat we gewoon op een massasprint af zouden koersen. Degenen die poogden weg te komen, keken meestal al heel snel om te moeten constateren dat het beslissende gat nog niet geslagen was. Daar kwam ook nog bij dat op de brede weg weer terug richting dorp een vies windje tegen stond. Weliswaar niet veel wind, maar genoeg om in combinatie met de warmte precies tegen een muur aan te rijden. Althans zo ervoer ik het toen ik in mijn eentje naar een duo waaronder Nicky Deijkers toereed en volgens mij gold dat voor de meeste anderen ook wel. Met nog een kleine 3 ronden te rijden reed Twan Kops weg, net voor het opdraaien van het betonbaantje. Hij trok vol door en kreeg enkele honderden meters later gezelschap van Ruud Havermans, die in de laatste rondes zijn neus aan het venster had gestoken en enkele malen getracht had weg te komen. Net voor het binnenrijden van de bebouwde kom van Ulicoten lukte het Pieter Mies om in zijn eentje de aansluiting te maken. Drie man op kop en voor het eerst in deze snelle wedstrijd stagneerde de snelheid in het peloton. Men leek er zich bij neer te leggen. Dat was maar voor eventjes, want eenmaal het dorp uit werd weer volop snelheid gemaakt om het gat te kunnen dichten. Het gat werd ook daadwerkelijk kleiner en 1 man, John de Leeuw, lukte het om (ook weer in zijn eentje) op het betonbaantje de aansluiting bij de 3 te maken. Opnieuw richting dorp en voorlaatste finishpassage hadden de 4 een kleine voorsprong, maar die bleek groot genoeg om nog net voldoende voorsprong te houden voor de finale sprint. De sprint die werd gewonnen door de Leeuw, voor Kops en Havermans en Mies. Kort achter hen won Tonny Akkermans de sprint van het peloton voor Patrick Verdonk en Pemen. Zelf had ik me in de laatste ronde helemaal uit laten zakken, sprinten zag ik hier niet zitten en het was ook maar de vraag geweest of ik het überhaupt wel had gekund.

Opmerkelijk was wel dat de Leeuw in een onderling gesprekje onderweg had aangegeven niet meer te verwachten op het podium te kunnen komen omdat het beste er af is/was. Hoe weerbarstig kan de praktijk zijn……

1209090016.JPG

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier  

Filmpje met on-board-camera vanaf de fiets van winnaar John de Leeuw: Klik hier