Uithoorn 08-09-2013

Van ervaringsdeskundigen hoorde ik ter plekke dat het rondje in Uithoorn in de voorgaande edities mooier was.
Maar goed, we moesten het nu doen met een rondje van een goede kilometer met daarin ook 2 chicanes.
Maar voorafgaand zat ik meer de dreiging van regen in mijn maag. Onderweg naar Uithoorn werd de lucht almaar donkerder en de buienalarm-app op mijn telefoon leek dat alleen maar te bevestigen. Net die ene bui die nog boven Nederland rond zwierf zou net voor onze start zijn duivels ontbinden. Maar zie daar, blijkbaar was de bui aardig leeg geregend, want op wat spetterwerk na bleef het droog.

Overigens had ik vanwege die dreigende regen pas laat besloten mijn rugnummer op te gaan halen. Daar kwam ook nog bij dat in een van de chicanes een renner in de nieuwelingenkoers onderuit was gegaan en met de ziekenwagen moest worden afgevoerd. Resultaat: inrijden zat er niet in. Voor mij dan. Eenmaal op het parkoers en bij de start aangekomen stonden ze daar al opgesteld. Vooraan starten zoals ik door Teo Muis was geadviseerd zat er dus sowieso niet in. Maar datzelfde gold ook voor Brian Burggraaf, die stond aan de andere kant in mijn rij.

Voor hem geen probleem. De regen deed het dan niet, Burggraaf ontbond zijn duivels wel en ging er meteen vandoor. Vijf man konden hem in eerste instantie volgen en de kopgroep was meteen een feit. Na een paar keer met de ogen knipperen waren die mannen weg. Zelf zakte ik meteen na de start terug, want zo een koude start ligt me niet. (In dit geval een kwestie van eigen schuld, dikke bult.) Aangezien er de nodige renners af moesten, was het nog een karwei om bij het uitdunnende peloton te komen, maar na een rondje of 10 kon ik me dan toch naar voren werken, maar van harte ging het niet. Met name de eerste chicane en de snel daaropvolgende bocht bevielen me niet zo.
Terwijl Burggraaf met de vier (eentje werd er af gereden) andere koplopers doordenderden, kwamen zij steeds dichterbij het punt dat ze ons zouden gaan dubbelen. Burggraaf gooide wat later de vier van zich af en dubbelde het peloton in zijn eentje. Daar probeerde hij opnieuw weg te rijden, maar telkens sloot het peloton opnieuw aan. Burggraaf was daar niet van gediend, zo liet hij aan de jury weten, maar de jury greep niet aan. Het tempo stokte en zijn 4 medekoplopers konden mede daardoor opnieuw aansluiten.

Zelf nog even met Frank Nijssen in achtervolging geweest op de ontsnapte Hans van Eijk, maar we werden allen tot de orde geroepen. De rest van de koers in het spoor van de koplopers vervolgd en nog een overstekende kat kunnen ontwijken, tot werd aangekondigd dat het peloton op 5 ronden voor het einde af kon sprinten. Burggraaf was toen al weer in zijn eentje op pad gegaan. Ik kon mezelf redelijk van voren handhaven zonder al te veel risico te nemen, met een 16e plek in de uitslag tot gevolg.

De resterende rondjes bleef Burggraaf vooruit en pakte zijn 34e (!!) overwinning van het seizoen.
Toonen werd 2e, Koster 3e en (gezien de vele aanmoedigingen) een cultheld die zijn eerste koers reed 4e.

5012313446.JPG

5012313447.JPG

5012313448.JPG

5012313449.JPG

5012313450.JPG

5012313451.JPG

5012313452.JPG

5012313453.JPG

5012313454.JPG

5012313455.JPG

5012313456.JPG

5012313457.JPG

5012313458.JPG

5012313459.JPG

5012313460.JPG

5012313461.JPG

5012313462.JPG

5012313463.JPG

5012313464.JPG

5012313466.JPG

5012313468.JPG

5012313469.JPG

5012313470.JPG

5012313471.JPG

5012313472.JPG

5012313473.JPG

5012313474.JPG

5012313475.JPG