Slotkoers BWF Breda-Moleneind 25-09-2016

Jammer, heel jammer.
Maar weinig renners aan het vertrek bij deze (voor mij in ieder geval) laatste koers van het jaar. Aan het weer kon het niet liggen, want met zon en zomerse temperaturen werd het koersjaar uitgeluid. Dat het alternatieve Moleneind-parkoers na het annuleren van Sprundel niet echt stimulerend werk, valt op zich wel te begrijpen, maar dat er zo weinig animo zou zijn . Met slechts 15 man stonden we aan het vertrek.

Dat het koersen er daardoor niet makkelijker op wordt, bleek al snel.
De eerste ronde werd zeer afwachtend voltooid. Het was al meteen loeren naar elkaar. Dat duurde niet lang, want meteen daarna begon het gesodemieter. Er reden wat mannen weg en met zon kleine groep moet je puur op jezelf vertrouwen en meteen meegaan. Voor me reageerde Guus de Graauw, die flitste er snel nog naar toe, ik bleef hangen. En uit mijn rug sprongen er nog meer naar voren en zo zat ik na een rondje of 4-5 koers helemaal achteraan met nog 3 man. Eigenlijk al kansloos. Toch nog maar even de gas opengedraaid want bij de 11 man vooraan was van samenwerking geen sprake en viel het tempo stil. Na een paar rondjes kon ik dan wel de aansluiting maken, maar precies op het moment dat de 1e groep weer brak en er 7 man wegreden met daarbij 3 man van Princenhage.

Na een paar rondjes kwam ik daar met nog 2 man achter te rijden, maar zonk me wel even de moed in de schoenen toen ik zag dat we nog 30 rondjes moesten. Poeh.

Toch maar weer de moed bijeengeraapt en gepoogd niet gedubbeld te worden. Je moet toch een uitdaging hebben. Ondanks dat de voorrijwagen ons al in had gehaald, konden we toch mooi voor de koplopers uit blijven rijden en dat hielden we wonderwel lang vol.

Toch was het met nog 8 rondjes te gaan over en sluiten toen 2 koplopers ons bijhaalden.
Nadat wij 3 rondjes lang in de slipstream van de Graauw en Jelle Jumelet hadden meegereden, riep de jury dat wij hen moesten laten rijden en nog 3 rondjes te gaan hadden. In onze laatste ronde probeerde ik mijn kompanen nog te verrassen in het S-bochtje. Dat leek zowaar goed uit te pakken, maar Edward van de Pijl wist me toch nog net te kloppen in de strijd om plaats 8.

De 2 koplopers bleven bijeen en in het prestige-sprintje bleef de Graauw Jumelet voor.

Al met al zit er weer een koersjaar op.
Een koersjaar met een periode dat ik duidelijk minder was door rug- en gebitsproblemen.
Ook een koersjaar waar ik gelukkig weer schadevrij doorheen ben gekomen, want af en toe was het weer flink prijs met zware valpartijen.
Maar ook was het een koersjaar waarbij ik alle plekken op het podium een keer heb mogen betreden:

3E in Rijsbergen op vaderdag.
2E in Calfven op de verjaardag van mijn pa
1e in een trainingswedstrijd op Weststad. Had niks met mijn pa te maken, alhoewel hij was er tuurlijk wel bij. En hoewel een trainingswedstrijd; winnen = winnen, zoals Jose de Cauwer altijd op Sporza zegt. En zo is het maar net.

Daar doe ik het volgend jaar zo weer voor.
Want stoppen
? Nee, dat zal wel niet gebeuren. Bloed kruipt daar waar het niet gaan kan.