Poortvliet 11-09-2010

Ondanks dat de oorspronkelijk geplande Omloop van Tholen geen doorgang kon vinden vanwege onvoldoende politiebegeleiding, had de organisatie niet de handdoek in de ring gegooid maar nu gekozen voor een criterium. De ronde van een kleine 2,5 kilometer had alles in zich. Bochtige stroken met klinkers en 2 lange stukken asfalt. Tel daar de wind bij op en je kunt een zware koers verwachten. Verwachten, want ja de renners maken nog altijd de koers. Die koers begon in de eerste ronde al meteen met een demarrage van Jack de Klerk. Nadat hij was teruggepakt, zette ik aan toen de 2e finishpassage eraan kwam. Na een flink stuk doorgetrokken te hebben en alles weer in mijn wiel zat, zag ploegmaat Raphael GabriŽls zijn kans om er tussenuit te muizen op het eerste stuk asfalt. Door afstoppend werk van mijn kant, pakte hij meteen voorsprong. De rondes die volgden werd het voor mij werken geblazen om alles wat wegsprong te demoraliseren door mee te springen. Niet iedereen kon dit waarderen, maar dit moest ik wel zo doen om de belangen van de ploegmaat te beschermen. Na een ronde of 8 reed ik zomaar een klein stukje voor het peloton uit en met een voorsprong van 12 seconden voor Raphael zag ik mijn kans om alleen naar hem toe te springen. Maar als Raphael eenmaal op gang is en hem op de 12 heeft staan, dan is hij niet zomaar te achterhalen. Ik slaagde niet in mijn opzet en werd teruggepakt. Terwijl Raphael ronde na ronde voor ons uit bleef rijden, kwamen we na een nieuwe tempoversnelling met 9 man in de achtervolging te zitten. Bij de achtervolgers zaten Matti de Baat, de Klerk, Kees Christianen, William de Wolf, Ard Oosting, Jos van Ginneken, een Zeeuw en Moraal-ploegmaten Bennie van den Heuvel en ik. Een groep met de potentie om de voorsprong van 20 seconden naar Raphael dicht te rijden. Dus werd het voor mij weer zaak om af en toe de snelheid eruit te halen en wat springers terug te gaan halen. Op 2 ronden voor het einde leek de voorsprong van Raphael dan toch geruststellend te zijn; 30 seconden. Achter hem was het geloof in goede afloop weg en de achtervolgers berustten. Omdat ik voelde dat ik door de manier van koersen toch wel mijn krachtenarsenaal had aan moeten spreken vond ik het eerst al prima dat Raphael zou gaan winnen en ik ergens net voor de 10e plaats zou eindigen. Maar terwijl Raphael aan zijn laatste ronde bezig was dacht ik ineens dat het toch nog mooier zou zijn om met tweeŽn op het podium te staan. In de lange draai om de kerk waagde ik mijn sprong naar het podium. Op het 2e stuk asfalt keek ik om en zag dat ook ik een zekere voorsprong had gepakt op de achtervolgers. Raphael bolde als eerste over de streep zonder zijn armen in de lucht te steken, maar wel met een gelukzalige smile op het gezicht. Een smile die hij ook had toen hij door de 2 rondemissen tegelijk nog even verwend werd. Meestal kunnen anderen profiteren van zijn inspanningen en is er kritiek op zijn manier van rijden, maar nu kon hij dus met de overwinningsbloemen naar huis. En dat velen het hem gunden bleek wel uit de reacties achteraf. Achter Raphael kwam ik (wel) met de handen omhoog over de finish en in de sprint achter mij klopte van Ginneken de Klerk. Bennie werd 9e en Bert Kremer, die in weer ander achtervolgend groepje zat, werd 12e.

Alle gemaakte fotoís zijn te zien via de link: http://picasaweb.google.nl/Jeroen.Rov/Poortvliet10#