Rilland 29-04-2017

De eerste keer dat ik me niet af hoefde te vragen, wat ik nu precies aan moest doen.
Na de kou, regen en hagel van Koningsdag in ís-Gravendeel, waar ik al na 1 ronde de pijp aan Maarten gaf, was het nu aangenaam weer.

Rilland, een ronde van goed 4 kilometer door de polder, waar normaal de wind de koers erg zwaar maakt. Deze keer was de wind echter niet op de afspraak. Windstil was het niet, want degenen die op kop van de groep reden moesten toch behoorlijk geven om tempo te maken. Maar in de groep voelde het als een gezondheidswandeling. Alleen het aanzetten na de bochten vereiste enige inspanning, voor de rest kon je lekker mee peddelen in de groep zonder dat de hartslag echt de hoogte in ging.
En aangezien mijn vormpeil nog niet zodanig is, ervoer ik dit als een prettige koers, die met bijna 43 km/u werd afgewerkt. Ik heb me dan ook totaal niet met het wedstrijdverloop bemoeit. Zoals gezegd, gewoon mee gepeddeld.

Er stond een mooie groep van ruim 40 man aan de start.
En ze kwamen uit alle windstreken, met deze keer ook veel renners die je normaal niet in de Zeeuwse koersen tegenkomt. Zomaar een greep daaruit: Lars Rietveld, Frans van Winden, Barend Verhagen, Brian Burggraaf, de broers Harteloh en Matthieu Hendriks.

Op het stuk na de finish, een lange streep de polder in, stond het windje vuil tegen. Nogmaals niet hard, maar veel vrijwilligers om daar op kop te rijden waren er niet.
Het tempo stokte er regelmatig. En het was dan ook precies dat stuk waarop elke keer uitval pogingen werden gedaan. Eentje reikte heel ver. Niky Deijkers zocht daar de aanval en reed meteen een heel mooie voorsprong bij elkaar. Achter hem 1 achtervolger. Dat was Rietveld die zowat een halve ronde nodig had om in het wiel te komen.

In de polder was hun voorsprong en onze achterstand goed te monitoren.
De twee reden een voorsprong bij elkaar van circa 30 seconden. En bleven zo 5 ronden voor de groep uitrijden. Waar ik even dacht dat het wel eens gebeurd kon zijn, kwam er toch een achtervolging op gang en zo smolt de voorsprong als sneeuw voor de zon weg.

In de resterende ronden bleef de groep bijeen. En zo leek het op een sprint uit te gaan draaien. Maar zoals je wel vaker ziet, slaagde een vijftal er toch nog in een gat te slaan.
Burggraaf, Verhagen, ploegmaat Marco van Leeuwen, Frans van Winden en Michel de Koning wisten 20 seconden bij elkaar te fietsen. De winnaar dus vooraan en dat dat Burggraaf was behoeft nauwelijks verbazing.

Ik achteraan geŽindigd, het tij zal nog wel keren.