Rilland 21-04-2012  

Onderweg naar Rilland toe veel regen, ter plekke inmiddels droog maar nog wel natte weg en dreigende wolken in het vooruitzicht. De twijfel sloeg toe. Maar na een bezoekje langs het rennerskwartier van de Hak-Muis-ploeg waar beweerd werd dat het droog zou blijven en een “kom, stel je niet aan” opmerking van Johan Pemen ging ik toch door de knieën en schreef mezelf maar in. Achteraf gezien hadden de mannen gelijk, want afgezien van wat regen in het begin van de wedstrijd bleef het verder gelukkig droog en kwam de zon er nog door. De spelbreker voor mij werd echter wel een spaak in mijn achterwiel die brak bij het aanzetten de polder in, net toen de koers in de beslissende plooi viel. Daarvoor werd de eerste ronde in een zeer gematigd tempo afgelegd. De wind in de polder stond de eerste honderden meters zo goed als van op kop en dat zorgde ervoor dat niemand initiatief nam. De daaropvolgende ronde (van ruim 4 kilometer) trokken 3 man in de aanval; Teo Muis, Nicky Deijkers en Johan Pemen. Een ronde later scheidde zich nog een trio af, dat op zijn beurt weer een reactie uitlokte van nog 5 man. Precies toen brak de spaak in mijn achterwiel en bleek achteraf dat – ondanks dat ik de rem helemaal open had gegooid – de band tekens een moment tegen de achtervork aanschuurde. Overigens had dat niets uitgemaakt voor een eventuele plaats in de kopgroep, ik zat helemaal van achteren nog figuurlijk met de rem op te rijden en te wachten tot de weg (zeker in het dorp) helemaal droog zou zijn, alvorens mee te gaan doen. Goed, de 2 trio’s en het kwintet kwamen bij elkaar, waardoor een kopgroep van 11 man was ontstaan met naaste de eerdergenoemde namen ook nog o.a. Ad Valentijn, Tonnie Akkermans, Jan Muis, Bert Kremer en Tony Verschuuren. Die mannen waren gewoon weg. Met nog zes ronden te rijden was het echter welletjes voor Teo Muis, die extra kracht en motivatie wist te putten uit het verlies van een dierbare. Hij begon aan een solo waarbij hij een voorsprong opbouwde van een kleine halve minuut op zijn 10 achtervolgers. Het peloton zat daar dan weer een halve minuut achter. In de voorlaatste ronde probeerde ik nog wat te forceren – zonder resultaat. Dat gold ik de laatste ronde ook voor Kees de Wijze en later Matti de Baat. De pelotonsprint ging naar Riny van Zundert. Vooraan was Teo Muis toen al triomferend over de streep gekomen, daarachter gevolgd door Jan Muis en een Bert Kremer. Zij tweeën waren de laatste ronde nog weggereden en pakten de 2 overige podiumplaatsen.

Waar vorig jaar nog een valpartij ontstond doordat kort na de finish al de bocht lag, had de organisatie het nu zo geregeld dat in de laatste ronde de dranghekken in de bocht waren verwijderd en rechtdoor gereden kon worden om zo de sprintende renners veilig te kunnen laten finishen gezien de snelheid. Zonder dat de organisatie iets te verwijten valt, ging het een stukje verder toch mis doordat een vrouw de weg opliep en in botsing kwam met van Zundert.

1204210104.JPG

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier