Rijsbergen Ė Pannenhoef 19-06-2016

Over het weer vandaag geen klagen.
Op de fiets naar Rijsbergen toe om daar op een mooie omloop te gaan koersen.

Het leek uit te draaien op een Nederland Ė Belgie. Want ook de nodige zuiderburen hadden de weg weten te vinden.

Vooraf werd al aangegeven dat er het nodige prijzengeld was en ik welke ronden dat verreden werd. Drie-ronden-klassement, Superpremie, X-aantal premieronden en ook nog een verhoogd prijzenschema.
Ik moet eerlijk bekennen dat die opsomming me helemaal was ontgaan.
Maar goed, daarvoor doen we het toch ook niet.

In het begin was het aftasten. Het was een gemÍleerd gezelschap en dan weet je niet waar een ieder tot toe in staat is.
Het aftasten ging over in een spel van hollen en stilstaan. Reed er een groepje weg, dan werd er achteraan gejaagd en zodra zij waren teruggepakt viel de snelheid terug tot net boven de 30, veelal overigens in het stukje door het bos met de nodige drempels.

Een groep van een man of 6 leek na een derde van de koers een serieuze kans te hebben. Met Raphael Gabriels zat er in ieder geval een echte hardrijder bij. Even dacht ik ook: dit is de slag (en ik zit er niet bij). Maar op de weg richting de finishpassage probeerden de nodige renners het gat te dichten door in hun eentje naar voren te rijden. Een paar vielen snel terug, een aantal slaagden wel waardoor de groep nog wat groter groeide. Maar dat leek ook meteen de doodsteek, want niet veel later sloot alles weer en kon het spel opnieuw beginnen.

Dat spel begon zowaar bij mij.
Nadat ik net daarvoor tot mijn verrassing nog de superpremie mee had gepakt, sprong ik in een opwelling weg aan het begin van het drempelweggetje. Ik zag dat 2 man reageerden. Eentje kende ik van Strava; Michael-Angelo Romana. De andere kende ik niet maar moest wel erkennen dat juist hij de motor van ons drieŽn was.
Onderwijl af en toe omkijkend op de lange stukken zag ik dat de voorsprong almaar mooier werd.
Daarbij hadden we in de groep nog mooi de hulp van Raphael en een paar kompanen van Michael-Angelo die alle tegenreacties de kop indrukten en zo de mogelijke achtervolging snel de kop indrukten.

Terwijl wij een redelijk egaal tempo reden, werd me steeds duidelijk dat een podiumplaats ons eigenlijk niet meer zou kunnen ontgaan.
De volgorde waarin we de streep zouden passeren lag in mijn hoofd al vast.
De voor mij onbekende reed zo sterk dat ik mezelf echt geen kans gaf, hem een loer te draaien. Zo trok hij bij het luiden van de bel zo hard op na de laatste bocht dat Jeroentje alle zeilen bij moest zetten om hem bij te halen.
Dat leek dus nog een bevestiging van zijn overmacht.

Maar goed, de prijzen worden op de streep verdeeld en tot mijn verbazing sprong Romano weg aan de achterkant van het parkoers en had die andere renner geen antwoord. Ik zei al meteen dat hij van mij niets meer hoefde te verwachten. Hij probeerde de zaak nog recht te zetten, maar kreeg het gat toch niet meer dicht en won dus niet ( de in mijn ogen ) sterkste renner. Dat is koers zeggen ze dan.
Voor mij lag plaats 3 te wachten, zeer tevreden mee, want zo lekker loopt het allemaal niet meer sinds begin mei.