Rijen (BWF-kampioenschap) 28-06-2009 (klik op de foto voor een grotere afbeelding)

Voorafgaand aan deze wedstrijd kreeg ik al de nodige opmerkingen te verwerken of ik het kunstje van de afgelopen 2 jaren een vervolg kon geven. Daarnaast kreeg ik ook nog wat opmerkingen te verwerken aangaande de outfit die ik sinds vandaag heb. Toen vanmorgen mijn ploegleider Koos Remmel mijn nieuwe aeropak bij zich had, spoedde ik mij naar Rijen om het even snel op te pikken om het dan ís-Middags te kunnen dragen. Thuisgekomen bleek dat er zowaar op beide broekspijpen rood-wit-blauwe baantjes staan, die insinueren dat ik ooit Nederlands kampioen ben geweest. Maar op de mouwtjes staan ze in ieder geval niet, zodat het nu enkel een grappig detail is.

De ronde in Rijen leek niet heel selectief te zijn. Weinig wind, 3 mooie asfaltstroken en 1 klinkerstrook die eindigde in een lastige bocht voor de finishstraat. Maar misschien zouden de broeierige omstandigheden voor een slijtageslag kunnen gaan zorgen. Voorafgaand aan de start had dezelfde Remmel mij nog op het hart gedrukt niet achteraan te gaan zitten. Ik zocht een plekje halverwege het peloton en was er getuige van dat al meteen 4 man wegreden; Jurge van Zon, Maikel Roks, mijn ploegmaat Raphael GabriŽls en de Belgische ex-prof Gunther Cuylits die eerder dit jaar al in Schijf gewonnen had. De Belg had Raphael bij de start er al op attent gemaakt dat hij in de eerste ronden weg zou springen en had in Raphael een bondgenoot gevonden. Het peloton aarzelde even toen de tweede finishpassage een feit was en dat was voor mij een impuls naar de 4 vooraan te rijden. Ik kwam er snel bij en zo kwamen we met 5 man op kop met nog een kleine 70 kilometer te gaan. De samenwerking was goed en we hielden mooi stand. De voorsprong ging naar de 25 seconden toe, genoeg om op een paar stukken van het parkoers uit het zich te geraken. Aangezien we nog een heel eind moesten rijden en er vanuit het peloton zeker nog wel reactie zou gaan komen, was het toch nodig er nog een tandje bij te steken. In figuurlijke zin ging dat voor mij wat moeilijker, want nadat ik gemerkt had dat er weer wat noodkronen aan het loskomen waren in mijn bovengebit en ik op enig moment wat overtollig vocht wilde lozen, kwam een deel van de kronen er mee uit. Ik kon ze gelukkig tijdig opvangen en onder de rand van mijn broek stoppen. Maar los van dit fysieke malheur lukte het de voorsprong uit te bouwen naar in eerste instantie 40 seconden en wat later naar een kleine minuut. Dit leek een veilige voorsprong. Maar toen Cuylits op 15 ronden (van 2,2 kilometer) een eerste demarrage plaatste bleek dat een opmaat voor nog veel meer. Die eerste aanval kon ik gemakkelijk pareren en daarna was het 5 ronden lang weer rustig en werd er gewoon gedraaid. Met nog 10 ronden te gaan begon Cuylits echt met zijn sloopwerk. Onophoudelijk demarreerde hij. Soms drie keer achter elkaar. Wegrijden lukte hem niet. Het kostte ons weliswaar telkens wat meer moeite om het gat te dichten. Toen dus 10 ronden voor het einde het gedemarreer begon, was dat het sein voor van Zon en Roks om die gaten in ieder geval niet dicht te rijden. Want vanwege de titel die te vergeven viel en zij beiden BWF-licentiehouders zijn, waren zij niet zo zeer geÔnteresseerd in de dagoverwinning en kwam het op Raphael en mij aan om de Cuylits telkens terug te halen. Beiden staan wij echter niet bekend als afmakers en een afdoende tactiek om de Belg in het verlies te rijden leek een onmogelijkheid. We hadden wel afgesproken dat er steeds een van ons in zijn wiel zou moeten zitten om meteen mee te kunnen, want zijn continue aanvalsdrift gaf mij wel het gevoel dat hij niet zeker was van zijn zaak en misschien wel een keer zou capituleren. Het leek ijdele hoop. Diezelfde aanvalsdrift zorgde er overigens wel voor dat de voorsprong begon te slinken omdat bij ons regelmatig het tempo wegviel en zich achter ons een 6 man sterke groep had gevormd met hardrijder Ruud Havermans erbij. De groep bestond verder uit Ronny Bossers, Riny van Zundert, Tiny van Rijsbergen, Nederlands uurrecordhouder Maas van Beek en uittredend BWF-kampioen Jordy Suijkerbuijk.

Langs de kant leek de nervositeit sterk toe te nemen, want we werden van alle kanten gemaand om gas te blijven geven. Met nog 4 ronden te gaan hadden we nog zoín 25 seconden over maar dat zou moeten volstaan. Cuylits ging onverdroten verder met zijn sloopwerk en ik voelde dat bij mij het beste er af was en dat een drie-op-een-rij er niet in zou zitten. Uiteindelijk wist Cuylits dan toch zijn slag te slaan. Bij het voor de voorlaatste keer opdraaien van de finishstraat reageerden we niet alert genoeg en de vogel leek te gaan vliegen. Raphael reageerde en kwam nog wel terug tot op een meter of 15 en ik daar weer 15 meter achter. Verder kwamen we echter niet en zo soleerde de Belg naar de overwinning voor Raphael en ik. Achter ons sprintte van Zon naar de BWF-titel voor Roks en Suijkerbuijk.

 

Het was jammer dat niet Raphael of ik met de overwinning kon gaan lopen. Met tweeŽn in de kopgroep leek dit wellicht een vanzelfsprekendheid, maar onze Belgische vriend deed feitelijk wat wielrennen in essentie is. Aanvallen en nog eens aanvallen en de anderen kapot rijden. Daardoor won gewoon de sterkste en daar hadden wij beiden vrede mee.

 

Morgen in Luijksgestel, nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Al ga ik wel eerst even langs de tandarts om mezelf weer een beetje toonbaar te laten maken.

 

Alle gemaakte fotoís zijn te zien via de link: http://picasaweb.google.nl/Jeroen.Rov/Rijen#