Raamsdonksveer 29-06-2014

De verhuizing van deze rond van het industrieterrein naar het centrum was een voltreffer. Mooi rondje (precies op mijn maat overigens) van iets meer dan een kilometer met 2 drempels erin die het carbon flink op de proef stelden, een zwaarlopend stuk stenen en een hele mooie publieke belangstelling. Echt een moraal-rondje.

Het aantal deelnemers was geen voltreffer, maar dat was waarschijnlijk te wijten aan de regenbuien die in de ochtend en het begin van de middag overkwamen en potentiele deelnemers weerhielden om af te zakken naar Raamsdonksveer.
Maar tijdens onze koers was het formidabel koersweer.

De eerste aanvaller was Ronny Bossers, maar hij werd al snel overvleugeld door de plaatselijke man, Jeffrey van den Hoven, die de benen nam.
Johan Pemen probeerde een ronde of wat later naar hem toe te springen, maar bleef hangen en viel terug in de groep. Van den Hoven reed nog enkele rondes voor de groep uit, onderwijl driftig punten sprokkelend voor de leidersprijs van 100 euro. Dat maken we wel eens anders mee.

Van den Hoven werd na enige tijd wel weer opgeslokt, maar bleek uiteindelijk de aansteker tot het ontstaan van een kopgroep. Hij trok opnieuw ten aanval en reactie volgde van Stefan Laurijssen. Ik schoof mee en na even doorgetrokken te hebben op de stenen waren we met 3 man weg. Een ronde of 2 later sloot er nog een 4e man aan, Peter van Wijgerden. Het groepje draaide goed rond, waarbij Laurijssen zich nadrukkelijker ging mengen in de strijd om de vette leidersprijs.

Dat er van achteren uit nog reactie zou volgen, was geheel volgens verwachting.
Een elite-groepje met Ruud Havermans, Niky Deijkers en John de Leeuw wist na een tijdje bij ons aan te sluiten. Op zich niet erg want er was nog een flink deel van de koers te gaan, maar anderzijds decimeerden mijn kansen op een podiumplek.

Nu met zevenen op kop en ook nu was de samenwerking goed, al liep op sommige momenten het tempo terug. Omdat ik prima uit de voeten kon op 2 stukjes stenen, daar geprobeerd aan de boom te schudden. Eigenlijk hoopte ik 1 of 2 man mee te krijgen. Maar nu draaide het uit op een solootje van 3 ronden waarbij ik mezelf ook wel realiseerde dat ik dat met nog een ronde of 15-20 voor de boeg nooit vol ging houden. Terug dus in de kopgroep.

Met nog een ronde of 10 te gaan dubbelden wij de mannen uit de groep.
Toen zij een ronde of 6 voor het einde waren afgesprint, begon de daadwerkelijke finale waarbij herhaaldelijk werd aangevallen door wie anders dan Havermans. Precies trouwens in die laatste rondes kreeg ik een hongergevoel en moest ik me beperken tot counteren. Een ander soort honger (naar de overwinning) had ook Deijkers. Met nog 3 rondes te gaan zag hij zijn kans schoon. Daarachter werd getwijfeld. Het was vanaf dat moment vooral naar elkaar loeren, terwijl Deijkers steeds verder weg reed en nog een grote voorsprong bij elkaar reed in relatief korte tijd, met de overwinning als resultaat. Achter hem bewoog Havermans hemel en aarde om weg te komen, maar dat mocht niet baten. In onze eindsprint moest hij de duimen leggen voor de Leeuw en van Wijgerden.
Dat ik zelf 6e werd voelde als een teleurstelling. Ik had eerder in de koers echt het gevoel en de gedachte dat hier meer te halen viel met een plek op het podium als doel. Nou, dat liep dus anders af. Nu wat later; so, be it.
Op naar de volgende, donderdag in Hendrik-Ido-Ambacht.