Pijnacker 15-08-2015

Lang geleden dat ik in Pijnacker reed. Kan al wel een jaar of 20 geleden zijn.
In herinnering: een snel en klein rondje.
Met die herinnering was niets mee, het rondje is nog steeds hetzelfde.
Om en nabij 1 kilometer lang, 4 bochten en 2 langere stukken. Vliegen dus.

Het lot wilde dat ik vooraan mocht starten. Precies toen ik vlakbij de start reed werd gezegd dat er opgesteld kon worden. Nu dan maar een keer de gelegenheid te baat nemen. En zo op de 1e rij opgesteld terwijl een heel lichte motregen op ons neerdaalde. Meer dan dat viel er ook niet meer, tijdens de wedstrijd was het keurig droog.

Ik startte alleszins redelijk, maar omdat Brian Burggraaf er al meteen een enorme snok aan gaf in de 1e ronde, voelde ik al meteen dat het lijf nog niet klaar was voor een dergelijke explosieve start. Geleidelijk aan verloor ik per ronde de nodige plaatsen om uiteindelijk toch weer achteraan post te vatten. Overigens eigenlijk ook geen aanrader, want als je na de bochten op de langere stukken tientallen renners voor je uit ziet rijden, vraag je je ook meteen af hoe je uberhaupt weer vooraan kunt komen.

Nadat het verderop in koers wel een keer voldoende stilviel, zag ik mijn mogelijkheid vooraan te komen. Maar toen waren liefst 14 vogels al gaan vliegen.

De ruime kopgroep ontstond toen 14 man (die allemaal een koers kunnen winnen) doortrokken na de 3e sprint van 3-ronden-klassement. Met daarbij o.a. Burggraaf, Hermsen, den Hoed, Grootveld, Koster, Muis, van Wijgerden, Snoek en Hordijk waren de meeste grote namen weg. En op het kleine rondje pakten zij al snel een halve ronde voorsprong. Achteraan kwam er dan toch een vorm van samenwerking en leek het erop dat wij allen in de groep er alles aan deden om maar geen ronde aan onze broek te krijgen. Toch slopen de 14 steeds dichterbij om dan toch met een ronde of 10 aan te komen sluiten en vooraan hun plaats in te nemen. Snel daarna kreeg de renners van het gedubbelde peloton de melding dat er 2 ronden later afgesprint moest gaan worden. Normaal geen spek voor mijn bek om daaraan mee te doen. Maar ik zat nu mooi vooraan en door in onze laatste ronde achter de ontsnapte Richard Visscher aan te springen kwam ik mooi van voren op het laatste rechte eind. Vier man gingen me voor en zo werd de 19e plaats mijn deel.

De strijd om de overwinning ging tussen Jan Muis en Cees Snoek. Door in de voorlaatste ronde weg te rijden, sloegen zij een gaatje dat in stand bleef tot op de finish waar Snoek de zege opeiste voor Muis. Koster won de sprint van de groep daarachter.