Middelharnis 18-07-2015

Voor een zaterdagkoers vandaag een vroege start; 12.00 uur. Op tijd dus spullen pakken en op naar Middelharnis, naar de koers die 1 jaar geleden nieuw leven werd ingeblazen door de broers Roos en nu ook nog namens mijn huidige club, Cycling Team Flakkee werd georganiseerd.

Op zaterdagochtend dus rustig op weg naar Middelharnis. Rustig werd echter een beetje onrustig toen het net voorbij Willemstad vastliep. De vakantievlucht richting de kust had ook zijn aanvang genomen en ook moest er verkeer omrijden wegens een weekendafsluiting van de A15. Aanschuiven dus, terwijl het (al) 11.00 uur was en ik nog steeds nagenoeg stilstond. Gelukkig begon het een paar minuten later toch ineens weer te rijden en kwam uiteindelijk tegen half twaalf op de plaats van bestemming aan.

Met 50 kilometer voor de boeg, in de vorm van 50 rondjes van 1 kilometer en circa 50 man aan het vertrek achteraan vertrokken, wachtende op de eerste de beste mogelijkheid om naar voren te kunnen rijden. Dat duurde een rondje of 10 en kwam toen van voren te zitten. Wegrijden en wegblijven was nog niemand gelukt. Tegen half koers begon het te piepen en te kraken bij de nodige renners. Een groep van een man of 8 reed lichtjes vooruit en steeds meer renners probeerden hun karretje aan te haken. Daardoor brak de groep en ontstonden er diverse gaten. Een paar rondjes later toen de kopgroep veel te groot werd en het tempo eruit ging liep alles weer samen.

Met nog 20 rondes te gaan ontstond ineens een kopgroep die er snel werk van maakte om een onoverbrugbaar gat te maken. Vijf man vonden elkaar; Matthieu Hendriks, Erik Meerkerk, Ruud Havermans en een CTF-duo; Dennis van den Ouden en Emiel van Dijk. Voor de club in ieder geval een kopgroep met perspectief, dus ook nog even wat afstoppend werk verricht.

Terwijl ik mooi vooraan bleef zitten en op een gegeven moment als 2e de finishstraat indraaide ging de renner voor me onderuit. Ik had al wel gezien/gedacht dat hij met te hoge snelheid de 120-graden-bocht wilde maken en hield daardoor automatisch wat afstand en jawel daar ging hij. Het achterwiel schoof weg en ik zag het rubber van zijn band afrafelen. In de remmen dus en denkend: laat ze er niet bij mij achterop rijden. Dat gebeurde gelukkig niet en met de schrik in de benen de koers vervolgend. Vooraan blijven was het credo, want het quintet koplopers zat ons op de hielen en het was te verwachten dat wij eerder af zouden moeten sprinten. Dat duurde uiteindelijk tot de voorlaatste ronde. Toen werd aangekondigd dat wij nog 1 ronde moesten rijden zat ik nog mooi vooraan en leek een prijs goed mogelijk. Ware het niet, dat net de finishpassage ik aan de linkerkant van de weg klem kwam te zitten en ik met lede ogen zag dat er over rechts de nodige renners passeerden, zodat de prijskans tot nul reduceerde.

De 5 koplopers bleven tot het laatst toe bij elkaar en in de sprint trok Meerkerk aan het langste eind voor Hendriks en van Dijk.