Maassluis 10-08-2015

De ronde van Maassluis; eigenlijk een rondje met nul-komma-nul uitstraling, met de meest onhandig denkbare verkeersremmer die je tegen komt op een wedstrijd, een stukje door een verpauperd deel van Maassluis, met elk jaar wagens die op de dijk op het parkoers staan,  maar toch ook een mooie passage langs de haven en langs een mobiele frietkraam die elk jaar voldoende klandizie heeft.

Misschien zorgen al die argumenten er juist wel weer voor dat ik er toch elk jaar graag rijdt. Op de een of andere reden waait het dan meestal ook erg hard, waardoor het op een loodzware excercitie uitdraait. Deze jaargang liet de wind grotendeels verstek gaan. Het maakte er voor mij de koers overigens niet beter op. Ik kon niet echt meedoen, ook al omdat een kopgroep van een man of 7 al behoorlijk snel de kuierlatten had genomen.

In de groep werd het dus strijden om de troostprijzen.
Alhoewel 1 hoofdprijs hadden we wel te pakken. Er had zomaar een giga-valpartij kunnen ontstaan. Een ronde eerder kwam er al een leeg blikje cola voor onze wielen. Nou goed, dat kan eens gebeuren. Een ronde later werd het nog gekker; een lat van een centimeter of 20 zocht zich op precies dezelfde plek een weg door de groep. Bewust in de groep gegooid kwam we met zijn allen goed weg dat dat stuk hout niet in iemands wiel terecht kwam. Nog nooit meegemaakt, dergelijk idioot gedrag. Dacht ik bij het begin van de wedstrijd nog toen ik 3 politieagenten bij de start ontwaarde; waarom zijn die nu hier ? Bij een dergelijk wielerrondje gebeurt toch niks.
Hun aanwezigheid zorgde er in het vervolg in ieder geval voor dat er niks meer op straat werd gegooid en wij op een normale manier onze wedstrijd konden voltooien.

Mijn poging om bij het luiden van de bel er tussenuit te knijpen, werd redelijk snel ongedaan gemaakt en liet me vanaf toen uitzakken en zowat als laatste over de finishstreep te rijden.

De streep waarover iets eerder Michael van Son als eerste passeerde voor Brian Burggraaf en Marcel Lambregts.