Luyksgestel 25-06-2012  

Zoals elk jaar weer een genoegen om op een – voor de doorsnee werkende mens doodgewone - maandagmiddag in het gezellige, kermisvierende en druk bezochte Luyksgestel te mogen starten. En elk jaar moet je er serieus aan de bak. Meestal is de hitte de grootste tegenstander, vandaag de harde wind die op een weliswaar klein deel van het parkoers, voor pijn in de kuiten zorgde. Gedurende de eerste 4-5 ronden was het alle hens aan dek. In de eerste ronde  en net na de start brak het al op verschillende plekken. En dat ging zo dus een paar ronden door. Was echt al meteen even op het tandvlees. Even viel het daarna stil, maar niet voor lang. Andy Knijpinga reed samen weg met nog 2 man en pakte wat voorsprong. Maar op een of andere manier boterde het vooraan niet en 2 man leken zich een paar ronden later gewoon terug te laten zakken. Tijd nu voor ploegmaat Raphael die weer eens zoals te doen gewoonlijk hard tegen de wind in stoempte en alles wat in zijn wiel zat er gewoon uitreed. Hij kwam bij de enig overgebleven man vooraan. Daarna wisten nog meer renners vooraan aan te sluiten. In totaal ontstond een kopgroep van 9 man. Een valpartij en wat jongens die het tempo in de toen 2e groep in koers niet konden volgen hadden er voor gezorgd dat de kopgroep niet nog groter werd. In de kopgroep zaten o.a. Eddy Hermsen, Marc van Grinsven, Jochem van der Doelen, Rob van Gameren, Ton Pulles, Andy Knijpinga en dan ploegmaat Raphael. Daar weer achter zat ik dan weer in een groepje van 6 man met o.a. Edward van der Pijl. Op onze beurt werden wij bijgehaald door Edwin Raats die de slag gemist had en ons op sleeptouw wilde nemen. Maar tot 3 keer toe kon niemand hem in ons groepje volgen. Tot dan wachtte Raats nog, de 4e keer zei hij opnieuw dat we bij hem in het wiel moesten. Wij dus als een soort tien (of beter 6) kleine negertjes in zijn wiel. Maar hij reed zo godsgruwelijk hard dat alle kleine negertjes een voor een af moesten haken en Raats nu maar besloot alleen door te gaan. Met uiteindelijk een 10e plaats als gevolg. In de kopgroep werd in de finale volop aangevallen, maar een afscheiding kwam er niet waardoor Van der Doelen zijn snelle benen weer kon doen laten gelden en zo (naar eigen zeggen) eindelijk na 4 jaar de overwinning kon pakken. Knijpinga werd 2e, voor van Grinsven. Raphael werd 6e. Wat zat er voor mij nog in het vat? Een 11e plek. Een paar ronden eerder met Van der Pijl al afgesproken dat ik de laatste ronde nog iets zou proberen en zo gezegd zo gedaan. Aangegaan op het windstuk pakte ik meteen een goede voorsprong en reed dus onbedreigd naar de 11e plaats. De sprint van het peloton (dat een paar ronden eerder had af moeten sprinten) werd gewonnen door jarige job Martijn Alberts.

Het plan om na de koers op de fiets nog naar huis te rijden ging de prullenbak in. Met de hele terugreis wind op de kop en de harde koers zag ik dat niet meer zitten. Over karakter gesproken!

 1206250603.JPG

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier