Hoogvliet 20-06-2015

Een nieuwe uitgave van een ronde die een jaar of 20 geleden voor het laatst gereden was. Nu nieuw opgezet leek het wel de moeite waard om er naar toe te gaan.

Bij het inrijden merkte ik al wel dat een klimmetje net voor de finish toch best pittig aanvoelde en had ook het idee dat het asfalt op dat stuk en daarna richting de finish voor geen meter bolde. Datzelfde ondervond ik ook in de wedstrijd, eerst richting het klimmetje fors aanzetten na een smal bochtje dat ons het fietspad (!) op leidde, dan dat klimmetje en daarna nog een stukje met wind op de kant op de finish af. Het liep echt niet (althans bij mij dan).

 

Achteraan gestart, werd het al weer snel gaatjes dichtrijden omdat meerderen in het bijna 60 renners tellende veld moeite hadden met 2 linke bochten. Gaandeweg kon ik iets naar voren rijden, zonder dat ik me ooit echt met de koers kon c.q. wilde bemoeien.

Daar waren een aantal valpartijen debet aan, 2 keer ging het mis in bocht 2 en even zovele keren in bocht 3. Bij een van die valpartijen was het breeduit stapelen op de weg en in de dranghekken. Kort daar achter zittende had ik (en met mij vele anderen) daar nog wat last van, want de weg was versperd. Wat ik niet deed in de ronde van Rozenburg vorige week, deed ik nu maar wel; een ronde vergoeding vragen. Bleek nu dat de regels ineens waren veranderd, alleen degenen die daadwerkelijk het asfalt hadden gekust hadden recht op een ronde vergoeding. Me nu maar een beetje van de domme gehouden en toch een ronde vergoeding gekregen kon ik (en met mij nog een man of 6-7) mijn weg vervolgen.
Niet veel later ging het op een recht stuk dan weer bijna mis. Voor me werd flink geremd en weken renners uit naar rechts en links; gevallen werd er weliswaar niet, maar ik had toen echt geen prettig gevoel meer op dat rondje en reed vanaf uiterst voorzichtig door de bochten.

Vooraan in koers was inmiddels een kopgroep ontstaan van 4 man; Jan Muis, Peter van Wijgerden en de broers Schotte. In de groep daarachter kon geen vuist worden gemaakt en de vier reden steeds wat verder weg. Met nog goed 2 ronden te gaan ging ploegmaat Emiel van Dijk er nog vandoor om een korte prijs te rijden. Mede door met 3 man (de nummers 50, 51 en 52 (de broers Roos en ik) even af te stoppen kreeg hij voldoende ruimte om zijn korte prijs te rijden. Hetzelfde probeerde ik in de laatste ronde (en ook hier werd even afgestopt), maar mijn missie slaagde niet. Op het klimmetje kwam alles wat in koers was nog over me heen en zo eindigde ik 21e.

 

Overigens had ik zelf nog een ander probleem ondervonden; op driekwart van de koers hoorde ik een spaak breken in mijn achterwiel. Met een slag in mijn wiel en met mijn achterrem open toen de koers vervolgd. Wisselen was geen optie; je kunt maar 1 keer per wedstrijd een ronde vergoeding claimen en ik had dat al gedaan met die valpartij.
Maar dat in ieder geval tot een goed einde gebracht, reed ik terug naar de auto en toen ineens een hoop gekraak en gepiep. De spaak zal in de derailleur terecht zijn gekomen en zo reed ik vanwege die gebroken spaak toch nog de hele boel achter in elkaar.

Shit ! (en dat is dan de nette gecensureerde versie)