Heinkenszand 11-07-2014

In zomertenue vanuit het deels zonnig en redelijk warme Breda vertrokken.
Eenmaal de provinciegrens naar Zeeland gepasseerd werd het alleen maar grijzer en grauwer en zag ik de temperatuur terug lopen naar onder de 20 graden. Kwam daar nog bij dat het ook zo nu en dan begon te miezeren.

De miezer viel al met al reuze mee en vormde geen beletsel om te kunnen koersen.
Wel voelde het kil aan, maar gedurende de koers voelde het heel vochtig en klam aan waardoor na de koers elke draad aan mijn lijf zeiknat was door de inspanning.

Inspanning werd ook geleverd door een trio dat al heel erg snel de benen nam. Al na een paar rondjes reden Niky Deijkers, Johan Pemen en Peter van Wijgerden weg. Terwijl ik nog achterin de groep vertoefde deden de renners vooraan onvoldoende inspanning om de 3 te achterhalen. Een rondje of wat later probeerde ik in mijn eentje nog naar voren te rijden, maar de 3 waren voor mij al te ver weg. Daarna trokken met name Ruud Havermans, Tony Verschuuren en Raphael Gabriels met regelmaat het tempo omhoog, maar de 3 voor ons reden steeds verder weg naar een voorsprong die in eerste instantie opliep tot een halve minuut.

Zo rond half wedstrijd reed Partrick Verdonck weg en kreeg iets later gezelschap van Havermans. Het tij leek toen te keren voor de koplopers. Zij moesten gedurende enkele ronden horen dat de achtervolgers telkens een paar seconden korter kwamen. Toch wonnen de 3 vooraan het van hun 2 achtervolgers, want na die enkele ronden begonnen de koplopers weer uit te lopen. Om uiteindelijk in de finale weer om te slaan in het voordeel van de achtervolgers die plots weer een stuk dichter kwamen, maar te ver om de koplopers het vuur nog aan de schenen te liggen.

In de finale sprint was Pemen de snelste voor van Wijgerden en Deijkers.
Havermans werd 4e en Verdonck 5e.

Zelf werd ik 9e, na de laatste ronden in een groepje van 4 man te hebben gezeten.
Ploegmaat Raphael was weggereden op zijn gekende manier. Toen achter hem even werd getwijfeld zag ik mijn kans schoon om naar hem toe te rijden. Gedurende een paar ronden waren we met tweeen weg, waarbij het voor mij hard werken was om het wiel te kunnen houden. Dat we op het laatst nog gezelschap kregen van eerst Verschuuren en ook nog Andy van Loon was niet eens zo vervelend.