Heerle 13-07-2009 (klik op de foto voor een grotere afbeelding)

Qua voorinschrijvingen had het niet echt storm gelopen, maar eenmaal aan de start stonden er een kleine 80 man. Mijn ambitie was om hier eindelijk eens prijs te rijden, iets wat me nog niet eerder lukte. Terwijl ik overdag bij het weerbericht hoorde dat de wind alsmaar minder zou gaan waaien, dacht ik al dat die ambitie weer zou moeten laten varen of er zou net als vorig jaar dan toch een groep weg moeten kunnen rijden waarin ik dan natuurlijk ook een plekje zou moeten hebben. Een massasprint leek dus op voorhand het meest voor de hand liggend aangezien het ook maar een 50-kilometer-koers(je) was. Terwijl een aantal renners zich bezig hielden met het (jawel) twee-ronden-klassement leek het wel of ik een signaal kreeg me toch maar snel vooraan te begeven. Achteraan gestart, kwam er op de eerste verkeersdrempel een speld los die venijnig in mijn lijf prikte. Gedurende enige tijd probeerde ik dat ding opnieuw vast te maken, maar dat bleek een onmogelijke opdracht. Navraag bij Ruud Havermans maakte echter duidelijk dat het nummer toch wel fatsoenlijk leesbaar was, zeker als ik alleen over de streep zou komen ....... . Met die wetenschap snel naar voren gereden en maar proberen mee te doen. Bijna elke ronde waren er 6 premies te verdienen, maar gezien de snelheid die ontwikkeld werd in de (qua fysieke staat) beroerde finishstraat kwam ik daarin toch echt tekort. Een keer dacht ik wel iets te hebben, maar net dat (ene?) rondje was er niets te verdienen. Na die vermeende sprint trok ploegmaat Martijn Alberts ten aanval, even later gevolgd door Rene Smits, Arend Henzen en nog eentje. Ik zat daar ook vooraan om wat af stoppen en toen ik omkeek zag ik dat achter mij het peloton compleet stil viel. Toen maar volle bak aangezet en de aansluiting bij de 4 vooraan gezocht. Eenmaal daar aangesloten was er zomaar ineens een voorsprong van om en nabij de 200 meter. De hoop dat het wel eens de slag zou kunnen zijn was een anderhalve kilometer alweer de grond ingeboord, want het peloton bleek toch een enorme vaart te hebben gemaakt om het gat te dichten. Daarna reed Raphael Gabriels een halve ronde voor het peloton uit, eveneens tevergeefs. Terwijl de rondjes werden afgeraffeld kwam ik nog even in het wiel van Edwin van de Laar bij een kopgroepje van 4 met daarbij Lars Rietveld en Henny Rovers, maar opnieuw liet het peloton niet begaan. Nadat de bel had geklonken en Erik Meerkerk,  springend op en over een vluchtheuvel, probeerde om een goed plekje te vinden in de kop van het peloton, liet ik me al helemaal doorzakken naar achteren. Ambitie dus niet waargemaakt. In een prangende eindsprint trok Tonnie Akkermans de overwinning naar zich toe voor Christiaan Kik en (vaste podiumklant) Edwin van de Laar.

 

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: http://picasaweb.google.nl/Jeroen.Rov/Heerle#