Hansweert 20-08-2016

Zo, weer naar Zeeland afgezakt. Met Hansweert stond er weer een mooi criterium op het programma met iedere ronde de toch wel stevige klim tegen de zeedijk op (liefst 38 keer). Verder nog een flinke wind, prima temperatuurtje en volop zonneschijn.
Alle ingredienten voor een mooie koers.

Johan Pemen schoot als eerste uit de startblokken toen het startschot klonk en iedereen volgde. Al na een paar ronden scheidde zich een vrij grote groep van een man of 10 af. Ik zat daar nog achter in de groep en leek al in geslagen positie. Maar het tij keerde toen we de dijk af het dorp inreden. Voor ons stond de kopgroep zo goed als stil. Reden was dat er op een of andere manier een auto het parkoers was opgekomen en precies onderaan stilstond. Voor mijn groep leidde dit ertoe dat we deze keer op een heel goedkope manier terug konden komen en de koers opnieuw kon beginnen, waarin we overigens in de 2 daaropvolgende rondes ook nog wat gewone fietsers tegenkwamen.

Na de samensmelting reed ik eerst een stukje met Teo Muis en daarna 1 rondje alleen voorop. Terwijl ik nog op kop reed, kwam een man of 5 mij voorbij bij het opdraaien van de zeedijk. Niet veel later reden er in schuifjes nog 7 man weg. Weer zat ik er niet bij. Bij de 12 man op vooraan zaten o.a. Pemen, Valentijn, Havermans, Muis en mijn 2 ploegmaten Raphael Gabriels en Dennis van den Ouden. Achter hen probeerde Marinissen het gat in zijn eentje te dichten, achter hem was op zijn beurt Kees Raats ook in de achtervolging gegaan. Omdat in merkte dat in mijn groep de lust ontbrak om er nog iets van te maken, om die reden ook in de achtervolging gegaan. Eerst naar Raats toegereden en daarna Marinissen opgepikt. En vanaf dat moment begon er voor ons drieeen een hele lange achtervolging. De kopgroep, waarin Havermans lange tijd tevergeefs tig keren aanviel, bleef voortdurend in ons zicht. Maar met 12 tegen 3 leek het ondoenlijk om het gat dat continue varieerde tussen 15 en 25 seconden te dichten.
Af en toe zaten we maar op enkele tientallen meters, maar dat laatste gaatje dichtrijden bleek zo verschrikkelijk moeilijk.

Maar de beloning volgde nog; het kostte zowat een halve koers, maar diep in de finale en met nog 2 ronden te gaan wisten we dan toch aan te sluiten. Dat was loon naar werken.
Voor de hoofdprijzen meedoen zat er echter niet meer in, de lange achtervolging had zijn sporen nagelaten en resulteerde in een 13e plek.

De strijd om de overwinning ging tussen Valentijn en Havermans, die Valentijn in zijn voordeel besliste. Zij wisten in de laatste rondjes weg te rijen. Een Belg werd 3e.