Hansweert 22-08-2015

Ik had er zin in vandaag. Mooi en warm weer, dat is meestal niet het geval daar in Hansweert. Veelal is het afwachten of het droog blijft of tijdig droog wordt. Vandaag dus geen probleem. Een ander probleem moesten we nog wel omzeilen, namelijk de lange files die er in Zeeland stond. Daarom bij Hoogerheide van de weg gegaan en binnendoor een traject opgezocht. Maar zoals altijd deden dat er meer, zodat doorrijden ook geen vanzelfsprekendheid was. Aangekomen in Hansweert bleek ook nog dat de start 10 minuten werd uitgesteld vanwege datzelfde drukke verkeer.

Tijdig aan de start in ieder geval, maar als ik had geweten dat ze daar spek en bonen voor mij op het menu hadden staan, dan was ik thuis gebleven.

 

Zes-en-dertig rondjes op het programma betekent ook 36 tegen de zeedijk op klauteren. Normaal heerlijk om te doen, maar nu stond er de oostenwind tegen en dat bleek toch angst in te boezemen.

 

Terwijl ik de eerste rondjes in de economy-stand rondreed waren er al 3 man tussenuit geknepen. Onder impuls van Johan Pemen die doortrok na de 3e ronde van het drie-ronden-klassement ontstond dus een kopgroep van 3 met ook Richard Marinnesen en mijn ploegmaat Dennis van den Ouden. Alex de Haan leek ook nog aan te sluiten, die zat echt op een heel klein stukje, maar toch net een figuurlijke brug te ver.

 

In de economy-stand dus, ik dacht doe maar kalm aan in het begin; die klim gaat zijn werk nog wel doen. Er is nog tijd zat. Dat bleek achteraf ook wel zo, terwijl ik helemaal niet in koers kwam.

De koplopers pakten snel 20 seconden. Daarachter waren er telkens individuele impulsen om het gat te dichten. Daardoor verminderde de voorsprong de daaropvolgende rondes telkens met 2 seconden. Van 20 naar 18, naar 16, naar 14 en toen naar 13 seconden. Dat leek het breekpunt te zijn. Iedereen die iets probeerde kwam er al heel snel achter dat het geen sinecure was om alleen daar in de rondte te rijden.

Tot 13 seconden dus, verder kwamen we niet en de koplopers liepen weer verder uit, naar goed een halve minuut. Koers over ? Nee, dus. Hij ging opnieuw beginnen.

Vooraan in de groep gingen ze er werk van maken om het gat te dichten. Daardoor brak de groep meerdere keren. Op een gegeven moment zat ik met een aantal andere lijdende voorwerpen in de 4e groep. Het lukte me toen nog om in mijn eentje naar de groep voor me te rijden, maar toen die stilviel bleek mijn energie dus ook verspilde moeite. Ondertussen was een drietal in de achtervolging gegaan; Ruud Havermans, Ad Valentijn en Johnny van de Klooster.

 

Het lukte hen om ronde na ronde de nodige seconden van de achterstand af te knabbelen, hetgeen er uiteindelijk toe leidde dat de 3 koplopers die zo lang op kop hadden gereden besloten te wachten op hun achtervolgers waardoor er in de laatste resterende ronden 6 man op kop kwamen.

De groep deed echter ook nog haar best de achterstand goed te maken en zo liep de voorsprong ook weer terug naar een kleine 15 seconden. Erbij komen lukte echter niet. Voor mij al helemaal niet overigens. Had helemaal geen benen, had het superwarm en het was by far mijn slechtste koers van het jaar. En daardoor werd ik met nog 2 ronden te rijden ook gewoon uit de wielen gereden op de klim. Het Zeeuwse credo; luctor et emergo ofwel ik worstel en kom boven gold voor echt voor mij vandaag. Wat een drama. Heb ook nog vaak gedacht aan afstappen, maar hopen op beter hield mij in koers.

De koplopers hadden daar natuurlijk geen boodschap aan en gingen onverdroten door en in een lange sprint waarbij Valentijn als eerste op de top bereikte was het Pemen die 150 meter verder heel erg verdiend de overwinning pakte.

 

Spek en bonen dus voor mij, en weet nu ook weer waarom ik helemaal geen spek en bonen lust.