Goes 17-05-2014

Na een door de regen koersloos weekend, vandaag weer aan het vertrek in een zonovergoten Goes, of liever s-Heer-Hendrikskinderen aan de rand van Goes.

Het waaide wel wat, maar onvoldoende om de boel op de kant te kunnen zetten op het ruim 3 kilometer lange polderrondje.
Met circa 50 man aan het vertrek en na het startsein al na 25 meter rechts de hoek om, de polder in. Daar stond de wind op kop en met een slakkengangetje begonnen we er aan. Anton Graumans zag er wel een uitdaging in en versnelde en reed snel weg van de groep. Wat verder reageerde Niky Deijkers. Verdere reactie bleef uit. Deijkers kwam bij Graumans en bleven ook na het stuk wind in de rug langs de autoweg vooruit met een voorsprong van een seconde of 12. Na de 1e finishpassage herhaalde het scenario zich weer. Niemand die zich in de groep geroepen voelde om tegen de wind in de gang erin te houden en zo liepen de 2 weer wat verder weg. Ik dacht op dat moment: als dat elke keer zo gaat, dan moet ik zorgen dat ik vooraan kom. Zo gezegd, zo gedaan. Alhoewel, dat wel heel simpel verwoord is. Met de wind in de rug had ik zowat de hele lengte van de parallelweg nodig om bij de 2 te komen. Met 14 seconden voorsprong gingen we de derde ronde in en nu was het maar afwachten of en hoe de groep nu zou reageren. Reactie kwam er nu wel en net voor de nieuwe finishpassage waren we er aan voor de moeite.

Na een premiesprint kwam Ruud Havermans zich met de gang van zaken bemoeien, hij reageerde op de iets eerder weggesprongen Johan Pemen. Een sterk duo kwam op kop en menigeen zal mogelijk gedacht hebben dat de trein wel vertrokken zou zijn. Het liep anders, een ronde of 2 later werd eerst Pemen opgeraapt. Havermans reed nog een halve ronde vooruit, maar moest zich toen ook gewonnen geven.

Nadat nog even een trio met o.a. Cees Christianen en Dennis van den Ouden vooruit reed en ik een ronde later met Karel Warnier voor de groep uitreed, kwam alles telkens weer samen.
Havermans probeerde verscheidene malen met demarrages opnieuw weg te komen. Maar hij kreeg telkens mannen including me op zijn wiel waardoor zijn pogingen stukliepen, hetgeen hij zicht- en hoorbaar niet kon waarderen.

Door een valpartij, een ronde of 3 voor het einde - bestond de 1e groep nog uit een man of 30.
En zo gingen we de laatste ronde in. Ik zat nog mooi vooraan en kon op het wind-op-stuk reageren op een uitval van Pieter Mies. Bij ons sloten Alex de Haan en Niclas Vermaas nog aan. Waar ik op gehoopt c.q. gerekend had gebeurde, de groep viel enigszins stil en zo kregen we enige ruimte om met nog zon anderhalve kilometer te gaan mogelijk voor de overwinning te gaan strijden. Pas in de laatste bocht keek ik even om en zag dat het goed was, tussen ons vieren zou het gaan.

Ik veronderstelde wel enige kans te hebben, maar door een totaal verprutste sprint werd het de 4e plek, waar ik eerst nog dacht 3e te zijn geworden. Het verdict was anders, Vermaas werd 3e.
Voor de plekken 1 en 2 was het enige tijd onzeker. Weliswaar hebben we de transponders, maar men wilde de beelden goed nakijken. Eventjes later volgde de uitslag; de Haan won voor Mies met een heel klein verschil.

Achter ons won John Haast de groepssprint.

Morgen nieuwe ronde, nieuw kansen op mijn thuisrondje, Blauwe Kei in Breda.

(deze keer geen fotos, camera leeg en telefoon wilde ook niet L )