Goes TMZ afwachting ZLM-tour 15-04-2017

Na een aantal trainingswedstrijden op Weststad in Oosterhout, de laatste 1 maand geleden, vandaag mijn eerste echte wedstrijd van dit jaar.
Ik dacht erop zich aardig voor te staan, meer dan genoeg getraind dit jaar en daarbij een goed gevoel, maar ik kwam van een heel koude kermis thuis.

Terwijl Brian Burggraaf vanaf het begin de boel onder druk zette,  was ik aan het klooien met de tandwielen. Eerder een nieuwe ketting gelegd, tandwielen getest, daarop een paar vervangen en dan na de 1e bocht in koers er al achter komen dat het handiger was geweest om alles te vervangen. En aanzetten op de 11 is voor mij niet opportuun.

Maar los daarvan voelde ik al snel dat de benen ook al niet wilden.
Misschien ligt dat aan het feit dat er van de week nog een kies in het ziekenhuis is uitgepeuterd.

De mindset was dus vanaf het begin af aan al niet goed en heb de koers eigenlijk gewoon ondergaan. Meestal aan het staartje, inspiratieloos.

Met de kleding ook al een probleem. Enerzijds leek de broek wel een maat of wat te klein. Die kroop helemaal omhoog, zag er niet uit. Vervelender werd het mijn armstukken. Ondanks dat het geen aangenaam weer was, had ik het hartstikke warm (geen goed teken) en dan moeten de armstukken ook uit. De manier waarop ik dat deed, verdiende ook geen schoonheidsprijs. Een van de armstukken kreeg ik net voor een bocht niet meer volledig over mijn hand/pols heen, met als gevolg dat ik even moest improviseren om veilig de bocht door te komen. Op het rechte stuk daarna de zaak alsnog op kunnen lossen, maar ondertussen was ik de aansluiting verloren en was de sluitwagen me ook al voorbij gereden. Wat een poppenkast.

Toch al warm gereden op de 11 kon ik met hangen en wurgen toch weer aansluiten bij de groep en zo de koers uitdoen.

Genoeg klaagzang nu.
De koers zelf werd gedomineerd door Burggraaf.
De eerste rondes van de 26 leek alles nog speelbaar en waren de onderlinge verschillen nooit groot, maar zoals gezegd, zette Burggraaf de boel continu onder druk en na een ronde of 8 capituleerde de groep en was Burggraaf ondertussen op pad met Ruud Havermans, Niky Deijkers, Johan Pemen en Dennis Raadtgever. Geen misselijke kopgroep. Geleidelijk aan verloren wij steeds meer terrein. Om tegen het einde toch nog zicht te krijgen op de 3e podiumstek. Vooraan was alles uit elkaar gereden.
Terwijl Burggraaf bezig was om ons een rondje achterstand aan te smeren, kregen wij een aantal mannen uit de oorspronkelijke kopgroep in het vizier.
Maar het gat was nog altijd 25 seconden.

Raphael Gabriels wist nog wel een achtervolgend groepje van 3 te vormen met Chris Maas en Andy van Loon. Erbij komen was voor het niet meer mogelijk, gezien het feit dat we aan de laatste rondjes bezig waren.

Terwijl wij de bel kregen voor de laatste ronde, kwam kort na onze voorlaatste finishpassage Burggraaf al over de meet. Met een voorsprong van een halve minuut op de nummer 2, Havermans. De anderen hadden dan alweer bijna 2 minuten aan de broek gekregen, waarbij de 3e podiumstek voor Raadtgever was.


Zelf hou ik nog wel iets positiefs over aan deze dag: slechter kan het niet gaan en er komen nog genoeg koersen aan. Er is dus hoop.