Colijnsplaat 18-06-2016

Doordat ik op vrijdag niet in Oude Tonge gekoerst had, wilde ik vandaag wel gaan koersen. In Colijnsplaat, vlakbij de Zeelandbrug.

Voortdurend kijken op buienradar maakte me alleen nog maar twijfelachtiger.
Zou het wel of niet op tijd droog zijn.
Ik had er pas een keer eerder gereden en wist nog wel dat als het daar regent de finishstraat een passage is die met groene zeep overgoten lijkt.
Maar de drang om te gaan koersen won het van het verstand deze keer.

Daar aangekomen was de weg in ieder geval wel mooi droog. In tegenstelling tot de vorige dagen waaide het nu vrij stevig en dat leverde een vies stukje op de kant op, waarbij telkens geprobeerd werd om de boel op de kant te zetten en zo weg te rijden.
Maar het stukje was daarvoor net te kort en zo bleef de boel bij elkaar. In het begin dan, want vrij snel begon Niky Deijkers aan een solo die toch indrukwekkend was. Wij stonden allerminst stil, maar zijn voorsprong groeide per ronde. Tony Verschuuren had overigens nog vergeefs geprobeerd om in zijn eentje de sprong naar Deijkers te maken en zo als een soort Trofeo Barrachi met 2-en de boel te overklassen.

Ondertussen zag ik het bovenop de dijk en uitkijkend over de Oosterschelde toch weer grijs en grauw worden. Buienradar had er deze keer naast gezeten en toen het eenmaal begon te regenen, de boel nog 1 rondje aangezien om dan toch bij de volgende finishpassage de pijp maar aan Maarten te geven.

In de finale werd Deijkers dan toch nog achterhaald door een zestal met daarbij zijn ploegmaten Pemen en Verschuuren en daarnaast Dennis Raadtgever, Teo Muis en Ruud Havermans,
Uiteindelijk ging een drietal los de laatste bocht in en trok Raadtgever de overwinning naar zich toe voor Pemen en Deijkers.

En ik? Rap naar huis.