Calfven 03-09-2016

Na mijn vorige deelname hier moest ik 3 jaar wachten tot een nieuwe kans.
Werd ik 3 jaar geleden nog 2e achter Johan Pemen, na lange tijd vooruit te hebben gezeten met hem, de 2 jaren erop kwam het er niet van.
In 2014 door een val een week eerder en in 2015 door baggerweer.
Nu dus weer een kans op het selectieve rondje in Calfven op de weg tussen Ossendrecht en Hoogerheide.
35 keer het (meer dan) vals plat omhoog. In de eerste rondjes nog zowat met de vingers in de neus, maar op het laatst (in mijn geval) ook nog wel.

Het aantal starters was wat aan de magere kant, maar velen zullen het rondje wel kunnen en zich gerealiseerd hebben dat dit niet hun ding is.
Ik had er in ieder geval naar uitgezien.

De eerste puntjes voor de leidersprijs gingen naar Nicky Deijkers. Hij was het ook die samen met Ad Valentijn tekende voor de eerste serieuze ontsnapping. Achter hen werd geprobeerd het gaatje te dichten, maar de individuele pogingen strandden alleen. Anders werd het toen Ruud Havermans en Dennis Raadtgever met tweeen in de achtervolging gingen. Zij slaagden erin de 2 koplopers bij te halen en zo ontstond er een sterke kopgroep, die ik wel in staat achtte om definitief weg te rijden.

Het gaatje van een seconde of 15 werd wat kleiner doordat Richard Marinnesen 1 -2 rondjes doorreed op kop van de groep en de achterstand verkleinde tot een kleine 10 seconden. Ik achtte toen mijn moment gekomen om een 1e cartouche af te schieten om zo naar de 4 voorop te rijden. Waar ik de eerste 10 kilometer nog op mijn binnenbladje had gereden, nu groter geschakeld en in 1 ruk (op het vals plat) het gaatje vrijwel dichtgereden. In de finishstraat kon ik aansluiten, maar moest toen wel even mijn rust pakken om te herstellen. In de 2 daaropvolgende rondes was wel merkbaar dat het vooraan niet draaide en zo kwamen de mannen van achteren weer terug en kon het spel opnieuw beginnen.

Na nog wat schermutselingen was het opnieuw Havermans die de aanval koos. Hij kreeg Marinnesen mee. Diezelfde Marinnesen had echter met pech af te rekenen, want een paar ronden later stond hij stil langs de kant van de weg. Een koploper dus nog, Havermans. Achter hem was een duo in de achtervolging gegaan; Dennis Raadtgever en Niclas Vermaas. Na een paar rondjes moest Vermaas zijn medevluchter laten gaan omdat die iets te hard reed. Alle 3 hadden best een royale voorsprong opgebouwd.
Havermans reed 15 seconden voor Raadtgever uit, die op zijn beurt ook op 15 seconden gevolgd werd door Vermaas om vervolgens te zien dat de groep daar weer 15 seconden achter zat.

Ploegmaat Dennis van den Ouden ging met nog een 6-7 ronden te gaan in de achtervolging op (in 1e instantie) Vermaas. Hij slaagde niet in zijn opzet en toen hij was teruggepakt, was het tijd voor mijn 2e cartouche. Het was een beetje tegen mijn natuur in geweest, maar vandaag zoveel mogelijk op reserve gereden, om nog minimaal 1 keertje kneiterhard naar boven te kunnen rijden. Met nog 3 klimmetjes te gaan, was het moment daar en ben echt vol naar boven gereden. Het maakte schijnbaar nogal wat indruk, getuige de opmerkingen die ik hoorde van een paar mensen langs de kant van de weg.

Terwijl ik aansloot bij de nummer 3 in koers veranderde de situatie ineens. Omdat we in de laatste 5 ronden beland waren, was er geen ronde vergoeding meer. Laat nu net de koploper lek rijden. De vrijwel zekere winst glipte op deze manier bij Havermans uit zijn handen, die zich ook gedesillusioneerd melde bij de jurywagen.
Daardoor kwam ik met Vermaas op de plekken 2 en 3 te rijden. Vrijwel een zekere podiumplek voor mij, al was het nog wel even zaak om Rinie van Zundert af te houden, die achter ons aan zat. Maar dat lukte mooi en in de sprint voor de 2e plek was ik Vermaas de baas. De overwinning was dus voor Raadtgever.

Mijn 2e podiumplek dit jaar en hoe toevallig ook; op vaderdag in Rijsbergen (3e) en nu op mijn vaders verjaardag wederom. Erg leuk.

En nog wat mooie foto´s gemaakt door Tonu Verschuuren.