Calfven 31-08-2013

Enorm afgezien vandaag, maar wel een heel mooi resultaat.

Het rondje in Calfven, tussen Ossendrecht en Hoogerheide, staat synoniem voor om de kilometer tegen de Brabantse Wal opklauteren. Zoals John de Leeuw het na afloop verwoordde: het eerste rondje stelt het niks voor, maar een paar rondjes verder dan is de lol er eigenlijk wel af. (Of woorden van gelijke strekking)

Ogenschijnlijk stelt het weinig voor, maar het steeds maar terugkomende klauterwerk met vol de wind tegen, net na een klinkerweg die voor geen meter loopt doet wel degelijk goed zijn werk. En dat 38 keer.

Van start met een man of 30 bleef het bij elkaar de eerste rondes. Zodra de eerste premiesprint was verreden, na een rondje of 4, trok Johan Pemen op de klim ten aanval. Niemand in de groep reageerde. Een paar honderd meter verder bij overschrijden van de finishlijn had hij al 17 seconden. In de daaropvolgende klim, kon ik mooi van achteren vandaan komend langs de groep naar voren rijden en in de tegenaanval gaan. Bovenop de klim zag Pemen mij komen en wachtte vervolgens zodat we met tweeen verder konden.

Maar in tegenstelling tot de afgelopen weken wilde het niet bij me. Ik wilde op hetzelfde elan doorgaan, het lijf sputterde zwaar tegen.
Pemen was leidend voorwerp, ik had een dubbelrol: (ook) leidend voorwerp natuurlijk maar nog meer een LIJDEND voorwerp.
Ik deed weliswaar ook mijn deel, maar Pemen deed verreweg het meeste.

Van achteren deden op verschillende momenten o.a. Willem Ruyzing, de Leeuw, Andy van Loon, Ronny Bossers, Nicky Deijkers en mijn ploegmaat Raphael wel pogingen bij de groep weg te rijden om een achtervolging op touw te zetten, maar zij kwamen niet weg. De gaten werden dichtgereden, waarna het in de groep weer stilviel en onze voorsprong steeds geruststellender werd.

Toch dacht ik nog even, dat ik dit niet vol ging houden. Ik zag dat we pas halfkoers waren en was al redelijk gaar gekookt.
Pemen zei: gewoon blijven draaien dan dubbelen we ze nog.
Blijkbaar gaf dat de burger moed. Zo iets na halfkoers voelde ik me ietsiepietsie beter en hoopte er helemaal door te komen. Maar goed, daar is het rondje eigenlijk niet naar. Het werd opnieuw vervelend  voor me toen we de groep inderdaad voor ons zagen en Pemen er wel zin in had om daar naar toe te rijden. Nou, dat was iets teveel van het goede. Ik vond het eigenlijk wel best zo. Met anderhalve minuut voorsprong op de groep of liever een halve minuut daarachter was ik in ieder geval zeker van een 2e stek. Pemen kloppen leek een onmogelijke zaak. Toen hij dan ook aan het einde van de voorlaatste klim versnelde was het game-over.

Ik zat er in de laatste ronde niet eens zo ver achter en toen Pemen al snel in de laatste rechte lijn zijn handen opstak werd hij nog door speaker Cees Hoogerland (vader van ..) op mijn aanwezigheid geattendeerd, maar in het wiel komen lukte niet meer. Degene die het meest verdiende te winnen, deed dat ook. Ik 2e, prima plek, en weer een bos bloemen. En niet toevallig had ik vanmorgen net de bloem(en) van Terneuzen (ook na Pemen) weggegooid.

De sprint om de 3e plek ging naar de Leeuw, voor van Loon en Deijkers.

5012313374.JPG

5012313375.JPG

5012313376.JPG

5012313377.JPG

5012313378.JPG

5012313379.JPG

5012313380.JPG

5012313381.JPG

5012313382.JPG

5012313383.JPG

5012313384.JPG

5012313385.JPG

5012313386.JPG

5012313387.JPG

5012313388.JPG

5012313390.JPG

5012313391.JPG

5012313393.JPG

5012313394.JPG

5012313395.JPG

5012313396.JPG

5012313397.JPG

5012313398.JPG

5012313399.JPG

5012313401.JPG

5012313402.JPG

5012313403.JPG

5012313405.JPG

5012313406.JPG

5012313407.JPG

5012313408.JPG

5012313409.JPG

5012313410.JPG

5012313412.JPG

5012313413.JPG

5012313416.JPG

5012313417.JPG