Bruinisse 14-04-2012 

Zo, eindelijk mooi koersweer, met een flinke wind tegen in de finishstraat. En eindelijk weer eens echt criteriumrondje en ook eentje waar ik elk jaar graag terugkom vanwege de goede herinneringen. Het aantal deelnemers bleef helaas behoorlijk achter bij de voorgaande wedstrijden. Maar goed, toen de eerste schermutselingen achter de rug waren reed ik op kousenvoeten weg en pakte daarmee het 3-ronden-klassement. Het was overigens niet de bedoeling geweest om op avontuur te gaan, daarvoor was het voor mij sowieso nog veel te vroeg. Na dat klassement sloten Raphael Gabriels en Henny Rovers aan, maar gedrieen konden we geen afstand nemen. Daarna werden de nodige prikken uitgedeeld, maar het duurde tot halfkoers toen ineens de kopgroep ontstond. Na een premiesprint reden 5 man weg; Gabriels, Johan Pemen, Ad Valentijn, Peter Mol en Matti de Baat. Riny van Zundert probeerde zijn karretje nog aan te pikken, maar strandde op 5 meter. Terwijl hij terugviel probeerde de Rovers-en samen het gat te dichten. We waren hard op weg om de aansluiting te maken – iets dat rederlijkerwijs ook gelukt zou zijn - totdat Henny plots begon te hoesten en te proesten en even geen meter meer vooruit kwam. Zonder zijn assistentie bleef ik zwemmen en schommelde mijn achterstand rond de 10-14 seconden. Ik wist dat ik niet vooraan zou komen en wachtte op groepje van 3 met nog 2 ploegmaats om er dan samen maar het beste van te maken. Zo gezegd, zo gedaan. Ingehaald door Rene Vrins, Bert Kremer en nog een 4e man (die snel daarna moest lossen) probeerden we via een soort ploegachtervolging de achterstand van 27 seconden te verkleinen. En zowaar, we kregen weer zicht op de mannen voor ons en hoopten dat Raphael er gebruik van zou maken om te sparen omdat 3 ploegmaats van hem aan het jagen waren. Helaas voor ons drieen werd er achter ons ook gejaagd en – tot mijn verbazing in ieder geval – kwam het peloton op ons terug. Toen dat met nog 4 ronden te rijden was gebeurd, was wel ineens de snelheid uit het peloton en was het zeker dat plek 6 het hoogst haalbare was. In de kopgroep waren ondertussen wel pogingen geweest om weg te geraken, maar het draaide toch uit op een sprint, een lange sprint. Een sprint waarin Valentijn op het laatst Pemen nog voorbij kon komen en letterlijk met een fractie van een seconde de wedstrijd won. De derde plek was voor de Baat, voor Mol en Raphael. Achter hen was bij het luiden van de bel het duo Rovers-Rovers opnieuw ten aanval getrokken en werd Henny 6e en ik 7e. Bert en Rene vielen net buiten de top-10 met hun 11e en 12e plaats.

Afbeelding 032.jpg

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier