Bruinisse 18-06-2011

De buienradar deed vooraf het ergste vermoeden, maar toch maar de spullen ingepakt en naar Bruinisse toe. Daar waren dreigende wolken te zien, maar Pluvius was ons welgezind. Met voor onze wedstrijd een paar druppels en na onze wedstrijd een hoosbui kwamen wij er dus goed vanaf. De opkomst was waarschijnlijk vanwege het aangekondigde weer niet bijster groot, maar deze keer hadden de thuisblijvers geen gelijk. De wedstrijd kwam al meteen goed op gang en ik reed maar meteen naar voren, want de dreigende wolken voor ons voorspelden niet veel goeds. Ik dacht zo lang het droog blijft, probeer ik maar wat premies mee te nemen, zodat ik niet voor niets naar Bru gereden was. Zo gezegd, zo gedaan. Ik won het 3-ronden-klassement en besloot daar maar op voort te borduren door telkens als eerste over de streep te rijden en zo punten voor de leiderprijs mee te pakken. Maar nadat ik al een keer of 10 als eerste de streep was gepasseerd werd er geen enkele mededeling gedaan over een leidersprijs. Mijn vraag aan de jury of er een leidersprijs was, bracht daarna meteen uitkomst. Nee, was het antwoord. Deze ontnuchtering zorgde er wel voor dat ik het laatste stuk voor de finishstraat met wind op kop en op de kant niet meer elke keer voor mijn rekening nam en peddelden we en-groupe verder. Johan Pemen was zo rond halfkoers de eerste die een bommetje gooide. Zijn versnelling zorgde er voor dat anderhalve ronde later een vijf-mans-kopgroep ontstond. Pemen dus en daarnaast Ad Valentijn, Riny van Zundert, Matti de Baat en ik. Goed samenwerkend pakten we een veilige voorsprong. Maar goed met dit groepje van 5 wist ik wel dat als het er op aan kwam ik vijfde zou worden in de sprint. En aangezien ik wel goede benen bleek te hebben, besloot ik het maar op de verrassing te gooien. Wie van die 4 zou zich immers voor de andere rappe mannen opofferen? Ik veronderstelde dat pogingen van mij om weg te komen in de laatste 3-4 rondes snel zou worden geneutraliseerd, want dan let iedereen goed op. Dan maar met een nog 8-9 ronden te gaan. Op het stuk aan de achterkant met de wind tegen sprong ik weg en zag wat verderop dat geen van de 4 gereageerd had. De verrassing was dus gelukt, maar nu moest ik nog 8 rondjes alleen door. Het daaropvolgende rondje was de voorsprong opgelopen tot 15 seconden, meteen ook het maximale. De rondjes daarna stabiliseerde de voorsprong zo ronde de 10-12 seconden. Niet echt veel met die snelle mannen achter me. Als een van hen zou springen, dan ...... . Maar dat kwam er niet van. In de finishstraat verloor ik telkens wel wat tijd. Dat had er ook mee te maken dat ik dat stuk gebruikte om even op adem te kunnen komen om daarna op de achterkant met de wind tegen flink door te kunnen rijden. Met nog 4 rondjes te gaan verzuimde ik een keer op die achterkant om door te rijden en toen kwamen ze wel een stuk dichterbij. Met nog 3 ronden te gaan dus toch weer flink doorgereden op de achterkant en ze kwamen niet aansluiten. De bel voor de laatste ronde klonk bevrijdend, maar de buit was nog niet binnen. Maar eenmaal aanbeland op het voorlaatste stuk wist ik pas echt dat de bloemen vandaag voor mij zouden zijn. De tactiek was uitstekend gelukt. De Baat werd 2e voor van Zundert, Pemen en Valentijn.  

EPSN8344.JPG

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: Klik hier