Hartje Baarn 18-08-2013

Weer maar eens een uitgestelde start.
Deze keer door een heel vreemde oorzaak. Tijdens de wedstrijd van de categorie die voor ons reed, reed een auto van de organisatie, door wat voor reden ook, rechtdoor het publiek in in de bocht na de finish. Ziekenwagens werden opgeroepen en daarna kwam de politie nog sporenonderzoek doen. Per saldo een half uur later van start gegaan en wat rondjes in moeten leveren ten opzichte van het oorspronkelijk geplande aantal.

Rondje rechtsom met een finish op een onlogische plaats precies na wat bochten, terwijl aan de andere kant een brede avenue beschikbaar is.
Wel lekker stukje stenen erin die voor geen meter liepen en waar het wat vals plat omhoog ging.

Juist op dat punt voelde ik me sterk en zo kwam ik al in de 3e ronde voorop te rijden. Alleen.
Ik hield het 2 rondjes vol en pakte daarmee het 3-ronden-klassement.
Omdat ik daarmee ook al meteen 2 punten voor de leidersprijs had gepakt, richtte ik daar mijn focus (ook) maar op.

Dus maar zo aanvallend mogelijk rijden. Nadat mijn korte solo teniet was gedaan, even rust gepakt en snel daarna alweer op kop.
Deze keer met Johan Hendriks. Ook nu bleven we een tweetal ronden vooruit, voordat we weer gepakt werden.

Daarna opnieuw een paar rondes de beschutting opgezocht en links en rechts nog een leidersprijs-puntje meegepakt.
Met nog een ronde of 10 te gaan ging een renner in de aanval. Bleek Wim van der Laan te zijn, voor mij een onbekende.
Ik zou hem wel gaan kennen, want met een jump sprong ik naar hem toe. Achter ons werd wat afgestopt c.q. getwijfeld en pakten we maximaal een seconde of 20 voorsprong. Het slecht lopende stuk na de finish benutte ik om flink aan te zetten en de voorsprong wat uit te breiden. Op de brede avenue maakte de groep meer snelheid en leverden we weer wat van onze voorsprong in.

Ik begon stilaan te geloven in een nieuwe podiumplek. Met nog precies 2 ronden te gaan kreeg mijn vluchtgenoot af te rekenen met materiaalpech.
Op een van de (flinke) drempels net voor de finish, was zijn zadel los komen te zitten. Hij kon overigens wel verder, maar ons systeem haperde eventjes.
Dit terwijl onze voorsprong al was teruggelopen naar 11 seconden. De voorlaatste ronde konden we nog net vooruit blijven.
Maar precies bij het luiden van de bel werden we bijgehaald. Het zat er natuurlijk wel in dat de groep richting de laatste ronde de snelheid op zou voeren. Ik was nog van plan geweest om in de laatste ronde volle bak het vals plat op te rijden en zo vooruit te kunnen blijven.
Zover kwam het helaas net niet. Eenmaal overruled, moest ik de boel de boel laten en vernam dat in de sprint de overwinning was gegaan naar Laurens Koster, voor Marcel Lambregts en eerdergenoemde Hendriks.

Ik was er erg dichtbij en of ik gewonnen zou hebben ? Ik kende de sprintkwaliteiten van mijn vluchtgezel niet, maar denk wel dat ik hem had kunnen kloppen. Zover kwam het dus net niet, ik had graag de leidersprijs, het 3-ronden-klassement en de premies in willen leveren voor het podium.
Jammer.
Nu maar hopen dat de benen in de resterende koersen nog steeds goed zijn/blijven.

5012313299.JPG
 
5012313300.JPG
5012313301.JPG

5012313302.JPG

5012313303.JPG

5012313304.JPG

5012313306.JPG

5012313307.JPG

5012313308.JPG

5012313309.JPG

5012313310.JPG

5012313311.JPG

5012313312.JPG

5012313313.JPG

5012313314.JPG

5012313315.JPG

5012313317.JPG

5012313318.JPG

5012313319.JPG

5012313320.JPG

5012313322.JPG

5012313323.JPG

5012313324.JPG

5012313325.JPG

5012313326.JPG

5012313327.JPG

5012313328.JPG

5012313329.JPG

5012313331.JPG

5012313332.JPG

5012313333.JPG

5012313334.JPG

5012313335.JPG