2e Trainingswedstrijd Breda-Moleneind 28-02-2010 (klik op de foto voor een grotere afbeelding)

In de ochtend was het droog geworden en alhoewel zich op de buienradar alweer nieuwe regen(buien) aankondigde(n) toch naar Moleneind gegaan. Net voor onze start begon het opnieuw te regenen, maar voor mij was het point-of-no-return al gepasseerd dus met een rugnummer opgespeld naar het vertrek met nog zo’n 45 andere vermetelen. Uiteindelijk hebben we de hele koers in de regen gereden, maar op een rondje als Moleneind is dat met enige voorzichtigheid goed te doen. In het begin mistte ik wel de slag toen na een ronde of 8 11 man wegreden. Bij die 11 o.a. Alexander Picard, Bert Kremer, Rene Vrins (die ondertussen de was leek te doen te zien aan het schuim dat over zijn benen naar beneden liep), Guido Claessens en een opmerkelijk duo; vader en zoon Jan en Frank Jansen. Tjeerd Dudok probeerde daarna in zijn eentje de aansluiting te maken, iets wat echter niet ging lukken. Wel werd hij opgepikt door een achtervolgende groep van 8 renners die inmiddels was ontstaan. Bij die 8 zaten o.a. Jack de Klerk, Berco van Gool, Maurice Chatrer, Eric van Oosterhout, Johan Roks en ik. Ik had ondertussen al wel gevoeld dat ik heel gemakkelijk reed. Ronde na ronde werd onze achterstand op de kopgroep kleiner en was het uiteindelijk nog een kwestie van een paar meter achterstand toen een paar renners van onze groep waarbij o.a. van Oosterhout daadwerkelijk onderuit gingen. Roks en ik zaten daarachter en om de valpartij te kunnen vermijden konden we alleen rechtdoor een parkeerterrein opsturen. Eenmaal weer terug op het parkoers waren de koplopers al ver weg. Koplopers waarbij o.a. Dudok en de Klerk al waren aangesloten. Roks en ik reden naar de jurywagen en vroegen om onze ronde vergoeding. Voor zover ik begreep kregen we die en sloten derhalve aan bij de kopgroep. Met toen nog een ronde of 12 te gaan reed ik 2 keer weg uit de kopgroep, maar werd telkens na een rondje teruggepakt. Met nog 7 ronden te gaan probeerde ik het opnieuw en nu sloeg ik wel een gat. Ik reed als vanzelf en had ook nog het geluk dat achter me nog 4 ploegmaten zaten die afstopten. Maar op 5 ronden voor het einde begon de vertwijfeling. De jury liet omroepen dat de gedubbelden de laatste ronde ingingen. Ik dacht dat dit niet voor mij gold, groot was dan ook mijn verbazing dat ik de ronde erop te horen kreeg dat ik geklasseerd was. Na verbaal mijn ongenoegen daarover te hebben geuit besloot ik gewoon door te rijden en dan maar te zien wat er uiteindelijk van ging komen. Zo gezegd, zo gedaan reed ik de laatste rondjes verder in mijn eentje en had inmiddels een grote voorsprong opgebouwd. Ik kreeg ook de bel voor de laatste ronde. Toen ik de laatste ronde voltooid had, stak ik heel voorzichtig een hand op ter teken van de overwinning. Terwijl mijn achtervolgers inmiddels ook de streep hadden bereikt begon het beraadslagen  bij de jury. Ondertussen werd k door diverse renners gefeliciteerd, doch na een minuut of 10 kwam het verdict . Nadelig voor mij en alle oorspronkelijke achtervolgers. Geen overwinning dus. De jury had een salomonsoordeel geveld door alleen de oorspronkelijke 11 koplopers in de uitslag op te nemen onder verwijzing naar het reglement dat zou zeggen dat een ronde vergoeding alleen geldt bij materiaalpech. Dat dit echter niet juist is blijkt uit artikel 14 van het BWF-wedstrijdreglement dat zegt:  Art.14      De B.W.F. kent in alle categorieën één maal één ronde vergoeding ingeval van materiaalpech en/of als gevolg van een valpartij. Deze regel is van toepassing enkel vanaf een vaste plaats bij de jurybus en op ronden van minder dan 3000 meter. De regel eindigt een aantal ronden voor het einde van de wedstrijd op bekendmaking van de jury. 

wedstrijd op bekendmaking van de jury

Ik heb er verder geen woorden aan vuil gemaakt, belangrijker voor mij was het goede gevoel. Het is immers maar een trainingswedstrijd, ALHOEWEL (vul zelf maar in)

 

Alle gemaakte foto’s zijn te zien via de link: http://picasaweb.google.nl/Jeroen.Rov/BWF2#