Arnemuiden 25-06-2016

Voor het eerst een wielerronde in ‘Als de klok van ……..’ als afsluiter van de visserijdag, waarbij overigens bij start en finish de geur van paardenpoep overheersender was dan de verwachte geur van vis.

Daar aangekomen leek eventjes een flinke buienlucht roet in het eten te gooien, maar die ging gelukkig vlak langs. Misschien had een hogere macht hier invloed, gezien de aanwezigheid van een zekere auto met Belgisch kenteken. Maar niets is wat het lijkt in het leven, dus ook in dit geval niet ….

Parkeren daar waar wij dat deden was uitkijken geblazen door betonnen dingen in het hoog opgeschoten gras. Iets dat niet iedereen in de gaten had.
Ploegmaat Marcel van der Griend kwam nog in korte broek aan, maar lekker warm voelde het al niet meer, door de wind die ineens flink opgestoken was.
Tony Verschuuren, getooid met rugnummer 13, bleek zijn helm vergeten en wat verder op stond Johan Pemen, die me meteen toeriep dat het echt een mooi rondje voor mij was. Oeps: druk op mijn schouders.

Nou goed, dat laatste, daar kwamen we wel achter,
Vroeger op school gingen we wel eens apenkooien, daaraan moest ik vooral denken toen ik het rondje de 1e keer verkende.
Een lange finishstraat van asfalt waar de wind vol tegen stond, wat wegversmallingen en een dodelijk stukje omhoog precies na de finish. Wat verderop een draai om de molen, een draai van bijna 180 graden en wat omhoog een slecht stukje klinkerweg op. Dan een rechts-links combinatie, opnieuw een knik omhoog en dan de attractie van de dag; een heus springschansje. Met 2 wielen van de grond om van een drempel af te moeten springen. Daarna meteen weer een lastige bochtencombinatie op klinkers om vervolgens een heel snel stukje klinkers op te rijden waarna je gelanceerd door een afdalinkje de finishstraat weer inreed.  

Nou dat ging wat worden.
Ik, mar dat terzijde, getooid met op mijn armen en benen vele jeukplekken te danken aan de eikenprocessierups, had de eerste ronden alle moeite om te volgen en was daarbij niet de enige. Het was echt een heel intensief rondje, waar ik echt even een paar rondjes nodig had om mijn draai te vinden. Tony Berends was de eerste die een poging waagde en eventjes vooruit reed. Daarna bleef de groep even bij elkaar, maar al vrij snel in de wedstrijd wist zich een 8-tal los te weken. Daarbij naast Berends o.a. ook Pemen, Tonnie Akkermans, Nicky Deijkers, Ad Valentijn, Willem Ruijzing.
 
Achter hen probeerde Ruud Havermans met een achterstand van 15 seconden nog vooraan te komen. Ik probeerde bij Havermans te komen, maar lukte me niet. Teo Muis pikte mij op zijn beurt weer op en terwijl een ronde later Havermans even wachtte op ons gingen wij met drieen in de achtervolging met inmiddels een achterstand van een kleine 30 seconden. Ik deed wat ik kon, maar Havermans en Muis reden veel harder dan ik. Een ronde of 3 later en met nog 10 te gaan riep Muis ineens luidkeels: ‘wat een k*trondje, ik stop ermee.’ En hij deed het zowaar nog ook. Ik verder met Havermans, waarbij ik er eigenlijk al van overtuigd was dat wij 9e en 10e zouden gaan worden.
Van achteren zou niemand meer komen was mijn gedachte; Havermans reed zo hard en ik was aan het lijden in zijn wiel.

Wel niets bleek minder waard, met nog een ronde of 6 te rijden, werden wij ineens voorbij gereden door de in dezelfde ronde gestarte Amateurs. Alhoewel amateurs, dat kopgroepje bestond maar uit 2 man en voor de rest de overige 40+-plussers die op sleeptouw waren genomen en die zo wel erg gemakkelijk bij ons kwamen. Bij mij knapte er toen iets en ben daarna meteen afgestapt. Die 2 amateurs reden daarna ook nog – met in het zog die mannen – het gat naar de kopgroep dicht. Alles weer bij elkaar.
Pemen wist toch nog in zijn eentje weg te komen en ging met een kleine voorsprong over de streep. Op het podium werd hij geflankeerd door Ad Valentijn en Akkermans.